ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ

Ως γνωστόν στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα (λέμε τώρα…) Έτσι κατά πως φαίνεται οι εκλογές πλησιάζουν και ο «κυρίαρχος» λαός θα κληθεί να δώσει για ακόμη μια φορά την ετυμηγορία του, στο ύψιστο φιάσκο της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας». Το σκηνικό λίγο πολύ γνωστό. Για ακόμη μια φορά το ίδιο στημένο παιχνίδι με την ίδια σημαδεμένη πολιτική τράπουλα, αυτήν την φορά όμως είναι περισσότερο ανακατωμένη. Οι γνωστοί επαγγελματίες απατεώνες του κομματικού κατεστημένου που τρώμε στην μάπα επί δεκαετίες, με τους ίδιους ή με διαφορετικούς κομματικούς σχηματισμούς, θα μας ζαλίσουν τον έρωτα μέχρι την Κυριακή (?) των εκλογών. Κ’ απ’ την Δευτέρα θα μπήξουν κ’ άλλο το παλούκι της κοινωνικής εξαθλίωσης…

Χωρίς ίχνος τσίπας αυτά τα γλοιώδη παράσιτα θα κάνουν για ακόμη μια φορά το μοναδικό πράγμα που έμαθαν να κάμνουν καλά. Το τρολάρισμα σε όλο του το μεγαλείο… Μέσα από τα κανάλια της διαπλεκόμενης οικονομικής μαφίας, οι ξεκούμπωτες ρόμπες θα επιδοθούν σε ένα ακόμη εμετικό ρεσιτάλ θεατρινισμού και ψηφοθηρίας. Η πλύση εγκεφάλου από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης θα χτυπήσει υπερωρίες, με μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση εκφοβισμού και χειραγώγησης της εκλογικής μάζας. Μέχρι τις εκλογές θα ακούτε καθημερινά αυτούς τους κηφήνες που ζουν επί δεκαετίες εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, να διατυμπανίζουν με καμάρι πως έσωσαν την πατρίδα. Μέχρι τις εκλογές θα ακούτε καθημερινά αυτά τα βαρίδια της κοινωνικής προόδου, να μιλούν για πρόοδο, για ανάπτυξη και για κοινωνική δικαιοσύνη. (Και να είστε σίγουροι ότι αν δεν κάνετε τίποτα θα τους ακούτε να λένε τις ίδιες μαλακίες και μετά τις εκλογές…)

Αυτήν την φορά μάλιστα θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο και για έναν ακόμη λόγο. Καθώς διαισθάνονται πλέον την αηδία που προκαλούν στην κοινωνία, αυτά τα σιχαμερά παράσιτα θα προσπαθήσουν αν είναι δυνατόν να μας αποτρέψουν από το να ασκήσουμε το εκλογικό δικαίωμα. Με το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας να προτιμάει να τους δει κρεμασμένους στην πλατεία συντάγματος, ξέρουν ότι αν ο κόσμος πάει να ψηφίσει, το λιγότερο που θα γίνει θα είναι να μην ξαναδούν την βουλευτική τους έδρα ούτε ζωγραφιστή. Αυτήν την φορά θεωρώ ότι επιδιώκουν συνειδητά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποχή του κόσμου από τις εκλογές. Θέλουν πάση θυσία να προστατέψουν το σύστημα κομματοκρατίας. Θέλουν να σιχαθούμε τελείως τις εκλογές. Επιθυμούν διακαώς να απέχουμε απ’ αυτές.

Όπως έδειξαν οι πρόσφατες εκλογικές εμπειρίες το ενδεχόμενο της μαζικής αποχής τους εξυπηρετεί μια χαρά. Η αποχή συντηρεί και ενισχύει – έστω και πλασματικά – την πλαστή εικόνα του δικομματισμού και γενικά των κομμάτων του κοινοβουλευτικού κατεστημένου. Παρόλη την εκλογική αποχή τα κόμματα διατηρούν τα πλασματικά εκλογικά ποσοστά τους, καθώς και τα μαγαζάκια τους εντός του κοινοβουλίου και αυτό είναι το μόνο που τελικά τους ενδιαφέρει. Την βούληση του Ελληνικού λαού την έχουν βέβαια χεσμένη. Αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, για ποια βούληση να μιλήσουμε όταν αυτή δεν εκφράζεται απερίφραστα; Η αποχή λοιπόν είναι γι’ αυτούς το μη χειρότερο κακό. Αν δεν μπορούν να έχουν την ψήφο μας με το μέρος τους, προτιμούν να μην την δουν ούτε εναντίον τους. Αυτήν την φορά θέλουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα απόλυτα ελεγχόμενο, καθορισμένο αποκλειστικά από τις αγέλες των κομματόσκυλων που τους απέμειναν και πιστέψτε με, αυτήν την φορά τα κομματόσκυλα τους θα είναι λυσσασμένα όσο ποτέ άλλοτε.

Θα τους κάνουμε λοιπόν την χάρη να απέχουμε; Θα σηκώσουμε έτσι απλά τα χέρια ψηλά, μπροστά στους πολιτικούς εκφραστές της πουστιάς και στην κραταιά μάζα των ηλίθιων οπαδών τους; Θα επιτρέψουμε για ακόμη μια φορά στις αγέλες των κομματόσκυλων και στις ορδές των ηλίθιων υπηκόων να καθορίσουν την πορεία της χώρας; Αηδιάζω ακόμη και στην ιδέα ότι μπορεί να συμβεί ξανά αυτό. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή την φορά ο λαός χρειάζεται να φερθεί έστω για μια φορά έξυπνα. Έτσι για το γαμώτο, γιατί δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι. Παρόλη την απογοήτευση και την απολύτως δικαιολογημένη απαξίωση που εκφράζεται για το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, αυτήν την φορά ο λαός πρέπει να μιλήσει ξεκάθαρα μέσω των εκλογών. Ίσως έτσι να καταρρεύσουν και τα τελευταία προσχήματα αυτού του εκτρώματος που αποκαλούν «δημοκρατία». Αυτήν την φορά κανείς να μην απέχει από τις εκλογές. Αυτό το λέει ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει σε κόμματα και απείχε συνειδητά από τις προηγούμενες εκλογές. Όχι επίσης στον έντεχνο μύθο που καλλιεργήθηκε για την Λευκή ψήφο. Ούτε Άκυρο, ούτε Λευκό.

Αυτήν την φορά θα έχουμε μπόλικες επιλογές. Ψηφίστε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα κόμματα και τα πρόσωπα, που βρίσκονται ή πέρασαν μέσα από το κυνοβούλιο. Και γιατί όχι, κάντε και δικό σας κόμμα άμα γουστάρετε. Στο κάτω, κάτω σε μια πραγματική δημοκρατία όσο περισσότερες απόψεις εκφράζονται τόσο καλύτερα. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι απόψεις μας εκφράζουν απόλυτα, ελάχιστα, ή καθόλου. Δεν έχει σημασία αν μπουν ή δεν μπουν στο κοινοβούλιο (αν και αυτό κανείς δεν μπορεί να το προεξοφλήσει). Δεν έχει σημασία αν πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Δεν έχει σημασία αν με την ψήφο μας νομιμοποιούμε ή όχι τον κοινοβουλευτισμό. (Ο κοινοβουλευτισμός ως κατεστημένο που είναι, προς το παρόν νομο-θετεί και νομιμο-ποιείται από μόνος του.)

Αυτό που έχει σημασία στην παρούσα φάση, είναι η κατάρρευση και των τελευταίων προσχημάτων του αποσαθρωμένου κοινοβουλευτισμού. Αυτό που έχει σημασία είναι η ηχηρή αποκαθήλωση των κατεστημένων κομμάτων της κοινο-βολευτικής παρτούζας. Αυτό που έχει πλέον σημασία είναι να μην ξαναδούμε την ίδια τραγελαφική φαρσοκωμωδία με τους ίδιους πάλι παπατζήδες («δεξιούς», «αριστερούς», «κεντρώους», ««φιλελεύθερους»», ««προοδευτικούς»», ««σοσιαλιστές»», ««κομμουνιστές»», ««πατριώτες»»…..) Να μην ξαναδούμε τους σφουγγοκωλάριους της διεθνούς οικονομικής μαφίας να πανηγυρίζουν και να κουνούν με στόμφο το δάκτυλο τους. Να μην ξαναδούμε τους δοσίλογους μέσα ή έξω από την βουλή, να μιλούν εξ ονόματος του λαού και της δημοκρατίας.

Τέλος, αυτό που έχει ύψιστη σημασία τώρα, είναι η επίσημη και αδιαμφισβήτητη έκφραση της λαϊκής βούλησης. Μπορεί βέβαια αυτός ο λαός να μην έχει ακόμη συγκροτημένη βούληση ως προς το τι θέλει, όμως νομίζω ότι μπορεί να είναι απόλυτα ξεκάθαρος ως προς το τι ΔΕΝ θέλει! ΔΕΝ θέλει να ξαναπάρουν τις τύχες του στα χέρια τους, αυτοί που επί δεκαετίες τον απομυζούν και τον εξαπατούν ξεδιάντροπα! ΔΕΝ θέλει μια κάλπικη δημοκρατία! ΔΕΝ θέλει την γλοιώδη υποκρισία των κομματικών μηχανισμών! ΔΕΝ θέλει να υποταχθεί στην παγκόσμια δικτατορία των «αγορών»! ΔΕΝ συναινεί στην εξαθλίωση του! ΔΕΝ συναινεί στο ξεπούλημα του τόπου του! Από ‘κει και πέρα η κοινωνία θα βρει τον δρόμο της.

Αυτήν την φορά λοιπόν, πείτε ΟΧΙ στην κοινωνική ηττοπάθεια, στην άκαρπη ηθικολογία και στον στείρο συναισθηματικό λόγο! Οι επερχόμενες εκλογές πρέπει να γίνουν η γκιλοτίνα της ψευδοδημοκρατίας. Σε αυτές τις εκλογές καθίσταται ύψιστης στρατηγικής σημασίας το εκλογικό ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ! Αυτές οι εκλογές πρέπει να μείνουν στην ιστορία ως το μεγαλύτερο κοινωνικό τρολάρισμα που έγινε ποτέ εναντίον της κομματοκρατίας.  ΨΗΦΙΣΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!! Ψηφίστε ότι να ‘ναι! Ψηφίστε ότι σας καυλώσει! Ψηφίστε με αίσθηση ευθύνης αλλά και με αίσθηση χιούμορ! Διασκεδάστε το! Αυτήν την φορά θα κάνουμε εμείς φάρσα στο οικονομικοπολιτικό κατεστημένο! Αυτήν την φορά ούτε ένα Λευκό! Ούτε ένα Άκυρο!! Ούτε μια Αποχή!!! Θα παίξουμε την παρτίδα με τους κανόνες τους. Τι κ’ αν δεν μας αρέσουν; Η επόμενη κίνηση είναι δικιά μας και με λίγη εξυπνάδα μπορούμε να κάνουμε ματ!

Ακολουθούν τα ιστορικά αποφθέγματα ορισμένων επιφανών τρολ…

·         "Τρολετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε." - Τρολ Μαρξ

·         "Τρολιασμός ή Βαρβαρότητα." - Τρόλα Λούξεμπουργκ

·         "Τρολική είναι η τέχνη του εφικτού." - Όττο Φον Τρόλμαρκ

·         "Κυβέρνηση είναι μια παρέα τρολ που παρενοχλούν τους υπόλοιπους." - Λεόν Τρολστόι

·         "Από σήμερα δε θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν τρολ." - Ουίνστον Τρόλτσιλ

·         "Είναι ευκολότερο το να κάνεις κριτική από το να τρολάρεις." - Μπέντζαμιν Ντιστρολέλι

·         "Όταν θέλεις κάτι πολύ, τότε όλο το Σύμπαν τρολάρει μαζί σου." - Πάολο Τρολέλιο

·         "Η τρολιά είναι ο καλύτερος διαλογισμός." - Τρολάι Λάμα

·         "Όποιος ελεύθερα τρολάρει, τρολάρει καλά." - Ρήγας Τρολαίος

·         "Τιμή είναι η εξωτερική συνείδηση. Συνείδηση είναι η εσωτερική τιμή. Δόξα και τιμή στο συνειδητό τρολάρισμα." - Άρθουρ Τρολενχάουερ

Άιντε και καλό εκλογικό τρολάρισμα....

Αδιέξοδο

Όσο κ’ αν προσπαθώ να συντάξω και να οδηγήσω κάπου τις σκέψεις μου, τελευταία έχω μπλοκάρει. Τι να περιγράψω και τι να πω για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο; Σε ποιους ν’ απευθυνθώ; Σε ποια γλώσσα και για ποια προοπτική να μιλήσω; Η δεδομένη πραγματικότητα φανερώνει την τραγική κατάσταση μιας βαριά άρρωστης ανθρωπότητας, που δείχνει να μην έχει γιατρειά. Μιας ανθρωπότητας που εμμένει πεισματικά σε έναν αδιέξοδο δρόμο, στον δρόμο του αφανισμού της.

Όσο κ’ αν νομίζουμε ότι είμαστε πολιτισμένοι η αλήθεια είναι πως ζούμε ακόμη στην προϊστορική περίοδο. Οι σπηλιές μας εξελίχθηκαν, όπως επίσης εξελίχθηκαν τα ρόπαλα και οι προβιές μας, όμως η ψυχοσύνθεση του είδους μας παρέμεινε το ίδιο εγωιστική, κτηνώδης και βίαιη. Αρνούμαστε να μιλήσουμε με γλώσσα αλήθειας. Αρνούμαστε να πούμε αυτά που εννοούμε και να εννοήσουμε αυτά που λέμε. Αρνούμαστε ν’ ακούσουμε οτιδήποτε δεν βολεύει τον εγωκεντρικό, μίζερο μικρόκοσμο μας. Αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε Άνθρωποι.

Η συμφεροντολογική γλώσσα έχει κονιορτοποιήσει αυτήν καθ’ αυτήν την σημασία των εννοιών. Όπως λόγου χάρη την έννοια της "κοινωνίας". Γιατί όπως αντιλαμβάνομαι αυτήν έννοια, η ουσία της κοινωνίας βασίζεται στα κοινά. Στις κοινές αξίες, στους κοινούς σκοπούς, στην κοινή κτήση, στο συλλογικό συμφέρον των ανθρώπων. Αυτά τα συνεκτικά χαρακτηριστικά δίνουν νόημα και υπόσταση στην κοινωνία και αποτελούν το θεμέλιο της εννοιολογικής σημασίας της. Η κοινή αντίληψη και συνείδηση αυτών των χαρακτηριστικών αποτελεί την βάση μιας ευρείας ενότητας ανθρώπων που ονομάζεται κοινωνία. Όμως για ποια κοινωνία να μιλήσω; Ποια είναι τα κοινά συνεκτικά χαρακτηριστικά της και ποια η κοινή συνείδηση τους;

Η πραγματικότητα φανερώνει ένα άθλιο συνονθύλευμα από συντεχνιακές, κομματικές, πολιτικές, επιχειρηματικές, θρησκευτικές, οπαδικές, τοπικιστικές, φυλετικές κλίκες, που υπερασπίζονται με φανατισμό τα διαπλεκόμενα συμφέροντα τους, τα οποία και καθορίζουν τις ρατσιστικές αξίες τους. Τα μαστουρωμένα ζώα της φάρμας συνεχίζουν να καταναλώνουν με βουλιμία όλα τα gourmet σκουπίδια που προσφέρουν σε υπέραφθονια τα σκοτεινά αφεντικά. Όλοι οι διάττοντες αστέρες του γλοιώδους lifestyle, ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές, ηθοποιοί, τηλεπαρουσιαστές, τηλεδημοσιοκάφροι, τηλεαστρολόγοι, τηλεμάγειροι, τηλεσεξοβόμβες, τηλεμπουχέσες, τηλεφλούφληδες, χτυπούν υπερωρίες στην τηλεχαβούζα της αποβλάκωσης, ώστε να μην μείνει ούτε δευτερόλεπτο ελεύθερης σκέψης για το υπνωτισμένο κοινό, που αδυνατεί να αντιληφθεί το μεγάλο σφαγείο στο οποίο το οδηγούν οι βοσκοί του.

Αυτό το κατακερματισμένο συνονθύλευμα, οι άνθρωποι έχουν μάθει να το ονομάζουν «κοινωνία». Αυτή η εκφυλισμένη μάζα έχει την ψευδαίσθηση ότι αποτελεί ανθρώπινη κοινωνία. Όμως τι κοινό έχουν μεταξύ τους όλοι αυτοί που νομίζουν ότι αποτελούν κοινωνία ανθρώπων; Το μόνο που τους συνδέει είναι το χρήμα που τυπώνεται από το παγκόσμιο τραπεζικό ιερατείο. Ο ρατσισμός τους είναι – όπως ήταν πάντα – οικονομικός ρατσισμός. Οι έχοντες χρήματα – ανεξαρτήτως καταγωγής – ανήκουν στην «άρια» φυλή, καθώς τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο αγοράζονται και πωλούνται. Το πάθος για περισσότερο χρήμα και εξουσία μπορεί να τους κάνει να στήσουν πλεκτάνες, να πολεμήσουν λυσσαλέα, να διαστρέψουν αξίες, ιδανικά και ιδεολογίες.

Ο καθένας προσπαθεί με πάθος να υπερασπιστεί την ατομική του θέση στο παιχνίδι του κοινωνικού δαρβινισμού. Άλλοι αγωνίζονται για να βελτιώσουν την θέση τους, άλλοι αγωνίζονται απλώς για να μην χάσουν την θέση τους στο παιχνίδι. Ελάχιστοι νοιάζονται και για την θέση των διπλανών τους. Όσο είναι βολεμένοι στο παιχνίδι του συστήματος δεν τους απασχολεί κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Όταν η συμφορά χτυπήσει την δική τους πόρτα θυμούνται ότι δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη. Κάθε κοινωνική συντεχνία εξεγείρεται εναντίων της κοινωνικής αδικίας μόνο όταν αυτή αγγίξει την ίδια. Οι «κοινωνικοί αγώνες» της κάθε συντεχνίας είναι βαθειά αντικοινωνικοί, γιατί όλες αδυνατούν να αντιληφθούν, να νοιαστούν και να αγωνιστούν για την κοινωνία στο σύνολο της. Οι αγώνες τους είναι άνευ αντικειμένου, χαμένοι εξ’ αρχής, γιατί δεν ξέρουν σε τι ακριβώς αντιμάχονται. Εθελοτυφλούν αγνοώντας πως αποτελούν δομικό στοιχείο του συστήματος το οποίο μάχονται.

Πρόσφατα αντίκρισα στον δρόμο μια αφίσα κάποιων που αυτοπροσδιορίζονται ως «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ της Coca Cola» και καταφέρονται εναντίον αυτής της πολυεθνικής εταιρίας. Την κατηγορούν ότι παρά τα τεράστια κέρδη της καταργεί τις θέσεις εργασίας τους, καθώς η εταιρία ετοιμάζεται να κλείσει τις εγκαταστάσεις της στην Ελλάδα και να τις μεταφέρει σε κάποια άλλη γειτονική χώρα. Τώρα δηλαδή που κινδυνεύουν να χάσουν την μισθωτή τους δουλεία, αυτοί οι άνθρωποι θυμήθηκαν την απάνθρωπη συμπεριφορά της Coca Cola, λες και οι τερατώδεις εταιρείες του καπιταλισμού φτιάχτηκαν για να νοιάζονται για τους ανθρώπους. Φυσικά αν η Coca Cola νοιαζόταν για τους ανθρώπους καταρχήν δεν θα τους πότιζε με το ανθυγιεινό και εθιστικό ποτό της. Όμως αυτοί οι άνθρωποι τώρα που χάνουν τις δουλειές τους, μας καλούν να στηρίξουμε τον αγώνα τους για να μην κλείσει το εργοστάσιο της Coca Cola, λες και η Coca Cola αποτελεί τον στυλοβάτη της κοινωνίας μας. Ώρα είναι να βγουν και οι υπάλληλοι της Marlboro για να μας καλέσουν να αγωνιστούμε να μην τυχόν κλείσει και αυτή. Εγώ πάλι λέω το ακριβώς αντίθετο από τους επαίτες των πολυεθνικών. Να φύγει τελείως από τούτον τον τόπο η Coca Cola και να πάει στο διάολο κι ακόμη παραπέρα, αυτή και το τοξικό της έκτρωμα. Αυτοί που δουλεύουν εκεί ας ψάξουν να βρουν μια απασχόληση που θα προσφέρει  στην κοινωνία αληθινά ωφέλιμο έργο. Όσοι επίσης πίνουν Coca Cola καλύτερα ας κάνουν κάνα κλύσμα, μπας και καθαρίσουν λιγάκι τον οργανισμό τους και το μυαλό τους από τα δηλητήρια με τα οποία τρέφονται.

Η ισχύς είναι εν’ τη ενώσει, όμως πως μπορεί να υπάρξει αληθινή ενότητα μέσα σε μια τέτοια «κοινωνία»; Πώς να αντιμετωπιστούν τα κοινά προβλήματα χωρίς ενιαία κοινωνική συνείδηση και αντίληψη; Πώς να υπάρξει κοινωνία χωρίς να υπάρχει κοινοκτημοσύνη; Πώς να ενωθούν όλοι αυτοί που μέχρι και σήμερα υπερασπίζονται αντικρουόμενα εγωιστικά συμφέροντα; Πώς να ενωθούν όλοι αυτοί που μέχρι και σήμερα ποδοπατούν ο ένας τον άλλον προσπαθώντας να είναι οι τελευταίοι που θα βουλιάξουν μέσα στην λυματολάσπη της κοινωνικής χαβούζας; Πώς να ενωθούν όλοι αυτοί που αντιπαθούν και μισούν ο ένας τον άλλον, θεωρώντας ο ένας τον άλλον υπαίτιο για την δυστυχία του; Πώς να ενωθούν όλοι αυτοί οι καταναλωτές της αποχαύνωσης, που δεν διαθέτουν καν την ελπίδα και το όραμα για μια ελεύθερη κοινωνία ισότιμων ανθρώπων; Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι όλες αυτές οι αντιμαχόμενες φατρίες θα ενωθούν μόνο όταν οι ισχυροί θελήσουν να ξεμπερδέψουν μια και καλή μαζί τους, στέλνοντας τες να αλληλοσφαγιαστούν σε κάποιο πολεμικό πεδίο.

Η κατάσταση μοιάζει με παιχνίδι του οποίου οι συμμετέχοντες δεν όρισαν τους κανόνες, αλλά και δεν διαθέτουν την αντίληψη, την θέληση, και το ήθος για να αλλάξουν αυτούς τους κανόνες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν υπάρχουν ηθικοί και ανήθικοι κανόνες. Αν δούμε τα πράγματα με την ψυχρή λογική τότε διαπιστώνουμε ότι αυτό που ονομάζουμε ηθική είναι κάτι ανύπαρκτο. Η ηθική είναι μια αυθαίρετη επινόηση. Εμείς με βάση την συνείδηση μας, κρίνουμε και καθορίζουμε τα πράγματα ως καλά ή κακά, ηθικά η ανήθικα. Όμως η λειτουργία της φύσης δεν βασίζεται σε καμία υποκειμενική ηθική. Στην φύση τα πάντα έχουν απλώς τις συνέπειες τους υποτασσόμενα απλώς στους αμείλικτους νόμους της. Αφού όμως επιμένουμε να αναζητούμε την ηθική φύση των πραγμάτων, ίσως η μοναδική ηθική που θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε συλλογικά ως είδος, θα ήταν να θεσπίσουμε με λογική κρίση τους κανόνες που θα επέτρεπαν στο είδος μας την συλλογική ευημερία, την συλλογική πρόοδο, και την συλλογική μας εξέλιξη, σε συνάρτηση με τον σεβασμό μας προς την φύση και τα υπόλοιπα έμβια όντα του πλανήτη που μας φιλοξενεί. Όμως οι κανόνες που επιβάλει το κατεστημένο δεν έχουν καμία σχέση με μια τέτοια ηθική. Οι αφέντες αυτού του κόσμου τυφλωμένοι από την διαστροφική ηδονή της εξουσία, δεν μπορούν και δεν θέλουν να διακρίνουν μια τέτοια προοπτική. Προτιμούν να αφανίσουν τον κόσμο παρά να χάσουν τον έλεγχο του. Ίσως πάλι, αυτοί που κινούν τα νήματα και ορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού να μην ανήκουν καν στο ανθρώπινο είδος και απλώς να θέλουν να ξεμπερδεύουν μαζί μας.

Ο πόλεμος κατά της ανθρωπότητας, είναι κατά βάση ψυχολογικός. Τα δεδομένα δείχνουν όμως ότι η μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας, αδυνατεί να αντιληφθεί πλήρως αυτόν τον πόλεμο και να αντιμετωπίσει σύσσωμα την κατάσταση ως μια ενωμένη ανθρώπινη κοινωνία. Αδυνατεί να αντιληφθεί το αδιέξοδο και ν’ αλλάξει πορεία. Για όσο διάστημα δεν θα μπορεί να συγκροτηθεί μια αντίρροπη κοινωνική δύναμη ικανή να υπερκεράσει την δύναμη του κατεστημένου, δεν θα υπάρχει άλλο δίκαιο εκτός από το «δίκαιο» που θα επιβάλλεται από το ιερατείο των τεράτων της παγκόσμιας ελίτ. Με δεδομένη αυτήν την κατάσταση, αναπόφευκτα αυτή η παρτίδα του παιχνιδιού της ιστορίας της ανθρωπότητας θα κλείσει με τους κανόνες που όρισαν οι ισχυροί ταγοί της. Το παιχνίδι φαίνεται πως πλησιάζει στο φινάλε του και η πλανητική οθόνη κάποια στιγμή θα γράψει Game Over, εκτός κ’ αν κάποιος από μηχανής θεός αποφασίσει να επέμβει. Στο τέλος του παιχνιδιού ίσως απομείνουν κάποιοι με την εμπειρία του παρελθόντος για να συνεχίσουν το παιχνίδι σε υψηλότερο πνευματικό level, με διαφορετικούς ίσως κανόνες.

Δημόσια κριτική στα κείμενα του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημοσιεύω εδώ την απάντηση μου στο άρθρο του κυρίου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ "Ο αντιπερισπασμός της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου". Προφανώς οι απόψεις μου θεωρήθηκαν απαράδεκτες από τους υπεύθυνους του blog ΥΔΡΟΧΟΟΣ-ΕΑΜ Β' και έτσι δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ.

Ένα πράγμα στο οποίο είμαι αλλεργικός είναι οι νοητικές κωλοτούμπες. Οι απόψεις που κάνουν περιστροφές 180-360^ο γύρω από τον εαυτό τους. Οι απόψεις εκείνες δηλαδή, που ακυρώνουν τις προγενέστερες τους, ωσάν αυτές να μην ειπώθηκαν ποτέ. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν νοητικές κωλοτούμπες ακόμη και απ’ την μια στιγμή στην άλλη. Πραγματικοί ταλαντούχοι ζογκλέρ και ταχυδακτυλουργοί της σκέψης. Η απήχηση τέτοιου είδους ταχυδακτυλουργικών απόψεων βασίζεται κυρίως στην κοντή και επιλεκτική μνήμη τόσο των εκφραστών τους όσο και των ακροατών τους. Η κοντή και επιλεκτική μνήμη σε συνδυασμό με τον μεγαλοϊδεατισμό, παράγουν πολλές φορές ένα δηλητήριο άκρως επικίνδυνο, για τις αμαθείς μάζες που φανατίζονται εύκολα.

Η πρώτη μου επαφή με τα συγγράμματα του κυρίου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ ήταν μέσα από το έργο του ΥΔΡΟΧΟΟΣ. Μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τον χειμαρρώδη λόγο, την μεστότητα σκέψης, έκφρασης και επιχειρηματολογίας που εκδηλώνονταν μέσα από αυτό το έργο του συγγραφέα, αν και δεν συμφώνησα σε όλες τις ενδεδειγμένες κατ’ αυτόν λύσεις. Έκτοτε παρακολουθώ όσο μπορώ τα κείμενα του. Ο γραπτός λόγος του εξακολουθεί να είναι χειμαρρώδης και εντυπωσιακός. Αυτό όμως που διαπιστώνω πλέον με λύπη, είναι αφενός η απουσία ουσιαστικών προτάσεων προς τους αναγνώστες του και αφετέρου η αυτοαναίρεση (οι κωλοτούμπες) του λόγου του.

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο μου, αποτέλεσε το άρθρο του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ με τίτλο “Ο αντιπερισπασμός της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου”. Στο άρθρο αυτό του κύριου ΤΡΑΪΑΝΟΥ, θα σταθώ κυρίως στον υποτιμητικό τρόπο με τον οποίο αναφέρεται (πλέον) για το κίνημα των πλατειών και για την γενικότερη αντίδραση του κόσμου που ξεκίνησε τον Μάιο. Όμως είμαι κατ’ αρχήν υποχρεωμένος να θυμίσω, τι έλεγε ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ για το κίνημα των πλατειών, μόλις αυτό είχε ξεκινήσει…

Τέλη Μαΐου λοιπόν, ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ γράφει στο άρθρο του με τίτλο “ΗΛΙΘΙΟΙ θα είμαστε…” Οι Έλληνες καθημερινά δείχνουν ότι θέλουν - και προπάντων ότι τολμούν - να αγωνιστούν, για να σώσουν τόσο την πατρίδα τους όσο και τους εαυτούς τους. Οι χιλιάδες των Ελλήνων, οι οποίοι καθημερινά συγκεντρώνονται στις πλατείες για να διαμαρτυρηθούν, αυτό ακριβώς αποδεικνύουν. Οι Έλληνες" ξύπνησαν" και το μόνο που απομένει πλέον είναι ν' αποδείξουν ότι γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να σωθούν.

Περίπου στα μέσα του Ιουνίου ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ συνεχίζει την φιλολογική του «υποστήριξη» στο κίνημα των πλατειών (στο οποίο προφανώς δεν πάτησε ποτέ το πόδι του…), συγγράφοντας μάλιστα και «Το μανιφέστο της πλατείας». Στο «μανιφέστο» λοιπόν γράφει: Το κείμενο αυτό είναι το δώρο του συγγραφέα για τους εξοργισμένους των Πλατειών. …Ένας "μπούσουλας" για τους εξοργισμένους πολίτες. …Ένα "όπλο" για να μην "ξεφουσκώσει" το κίνημα και επιτρέψει στους γνωστούς Πάγκαλους να επιχειρήσουν να εμφανίσουν τους συμμετέχοντες σ' αυτό σαν πολίτες γραφικούς, άσχετους και ανίκανους να εκφράσουν σοβαρό πολιτικό λόγο. …Να ξέρουν τι να ζητούν και με ποιον στόχο, για να μην τους "καπελώνει" το χαφιεδαριό τύπου Γλέζων, Μίκηδων και Καζάκηδων ...οι πρώην σταλινικοί, οι οποίοι ως δια μαγείας έγιναν ειδήμονες και εισηγητές της άμεσης Δημοκρατίας. ... Για να μην γίνει η οργή ο μοναδικός τους …και άρα ένας κακός σύμβουλος.

Ενώ λοιπόν έχει προηγηθεί όλη αυτή η φιλολογική υποστήριξη και ο έπαινος του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ προς το κίνημα των πλατειών, έρχεται ξαφνικά στις 15 - Ιουλίου (μισό και πλέον μήνα μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου) για να μας πει μέσω του άρθρου “Ο αντιπερισπασμός της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου” ότι… Όλα αυτά ήταν λάθος για τον λαό. Είναι λάθος να βγαίνει ο λαός στους δρόμους εναντίον της Δημοκρατίας. Είναι λάθος να σηκώνεσαι, για να δείξεις το "μπόι" σου σε κάποιον, τον οποίο εσύ ο ίδιος αποφάσισες με την ψήφο σου να του "δανείσεις" αυτό το "μπόι" όταν εκείνος αποφασίζει. Είναι λάθος να υποδεικνύεις στους βουλευτές —και μάλιστα με την απειλή βίας— τι να ψηφίζουν, όταν εσύ ο ίδιος αποφάσισες να τους δώσεις την απόλυτη ανεξαρτησία όταν σκέφτονται και άρα όταν ψηφίζουν. Δεν μπορείς, δηλαδή, ν' αποφασίζεις μόνος σου πότε σε "αντιπροσωπεύουν", πότε ψηφίζουν "υπέρ" σου και πότε συμβαίνει το αντίθετο. Δεν μπορείς ν' αμφισβητείς τη δημοκρατική λειτουργία ανάλογα με την άποψή σου. Δεν υπάρχει Δημοκρατία αλά καρτ. Άρα —εκτός όλων των άλλων— είναι και λάθος ο τόπος που διαδηλώνεις, εφόσον απειλείς με "καταστροφή" αυτό, το οποίο υποτίθεται λατρεύεις. Τι δουλειά έχει ο λαός να φωνάζει στην Πλατεία Συντάγματος; Άρα όλα ήταν λάθος. Άρα ήταν λάθος, που κάποιοι πονηροί τον "έσπρωξαν" να το κάνει. Να κάνει το λάθος πράγμα, στη λάθος ώρα, για τον λάθος λόγο και στον λάθος τόπο. Γιατί; Για να μην κάνει τα σωστά εκεί όπου πρέπει, για τους λόγους που πρέπει, στον χρόνο που πρέπει και στον τόπο που πρέπει ...Για να μην "σηκωθεί" εκεί όπου το σύστημα δεν τον θέλει "όρθιο". Αυτό είναι το θέμα. Γι' αυτόν τον λόγο επαινούσαν τους "αγανακτισμένους". Για να τους ενθαρρύνουν να βγουν άκαιρα στους δρόμους να πολεμήσουν έναν "εχθρό", τον οποίο δεν μπορούν να τον νικήσουν, όχι επειδή είναι αδύναμοι να το κάνουν, αλλά επειδή δεν τους συμφέρει να τον νικήσουν.

Βέβαια η θεώρηση ότι ένας λαός που βγαίνει και διαδηλώνει στους δρόμους στρέφεται εναντίον της ίδιας της Δημοκρατίας, θυμίζει αντίληψη ολοκληρωτικών καθεστώτων. Όμως που ήταν ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ όλο αυτό το διάστημα που μεσολάβησε; Γιατί δεν προειδοποίησε ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ τον κόσμο των πλατειών για το επικείμενο λάθος του; Τώρα ξαφνικά διαπίστωσε ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ ότι κάποιοι πονηροί χαφιέδες έσπρωξαν δόλια τον κόσμο στην Πλατεία Συντάγματος; Και τι προτείνει ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ στον λαό, για να κάνει από εδώ και πέρα; Θα πιάσω όμως μια μια τις κωλοτούμπες του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ, όσο κουραστικό κ’ αν είναι αυτό.

Τι να πρωτοπιάσει κανείς… Ας αρχίσω με την τελευταία άποψη του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ για το τι είναι λαός: Ο λαός είναι ένα "θηρίο" με τρομερές ιδιότητες. Μπορεί να κάνει τα πάντα. Είναι όμως "θηρίο". Λειτουργεί με τη λογική του "on"-"off"… Αυτό το "θηρίο" δεν είναι πολιτικό ον, για να σκέφτεται περίπλοκα και να ενεργεί περίπλοκα… Αυτό το "θηρίο", δηλαδή, κινδυνεύει, όταν είναι αναποφάσιστο ή "μπερδεμένο"… Γι' αυτό του "έριξαν" από δίπλα κάτι θεωρητικούς χαφιέδες του Μαρξισμού τύπου Καζάκη και Γλέζου και Κάτω Πλατείας. Γιατί; Για να μάθουν στο "θηρίο" τα κόλπα του "ζογκλέρ" ...Να μάθουν στο "θηρίο" να χορεύει με "κλακέτες" και να ισορροπεί "πιάτα" στο κεφάλι του ...Να το μάθουν δήθεν να σκέπτεται πολιτικά, ενώ αυτό δεν είναι το ζητούμενο γι' αυτό. Δεν είναι το ζητούμενο για το "θηρίο" να έχει πολιτική άποψη το ίδιο. Δεν είναι το ζητούμενο για το "θηρίο" να βρίσκει λύσεις. Γι' αυτό υπάρχουν οι πολιτικοί και γι' αυτό πληρώνονται. (παχυλά…)

Μάλιστα… Ο λαός λοιπόν σύμφωνα με τον κύριο ΤΡΑΪΑΝΟΥ, είναι μια μάζα χωρίς ιδιαίτερη ευφυΐα, η οποία δεν μπορεί και δεν είναι ζητούμενο, να σκέφτεται πολιτικά, να έχει πολιτική άποψη και να βρίσκει λύσεις. Η για να το θέσουμε αλλιώς, ο λαός είναι μια αγέλη μη σκεπτόμενων θηρίων που πρέπει να εκτελέσουν το πρόγραμμα του εκάστοτε θηριοδαμαστή τους. Εδώ λοιπόν γίνεται μια ξεκάθαρη προσπάθεια ταύτισης της έννοιας του λαού με την έννοια του όχλου. Για να δούμε όμως πόσο κολακευτικά αναφερόταν για το αντιληπτικό επίπεδο του λαού-όχλου ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ, στο «μανιφέστο της πλατείας»:

Καθημερινά ακούμε —και στο άμεσο μέλλον θα ακούμε ακόμα πιο συχνά— για έκτακτες λύσεις "σωτηρίας" του ελληνικού λαού. Θα ακούμε έννοιες, τις οποίες οι περισσότεροι από εμάς τις γνωρίζουν μόνον από την ανάγνωση των βιβλίων της ιστορίας …Έννοιες όπως "Οικουμενική Κυβέρνηση", "Κυβέρνηση εθνικής Σωτηρίας", "Κυβέρνηση Προσωπικοτήτων" κλπ.. Όλα αυτά είναι λάθος. Γιατί; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν συνθήκες, οι οποίες σήμερα ευτυχώς δεν υπάρχουν. Προϋποθέτουν ο λαός να έχει άγνοια των όσων συμβαίνουν και —πάνω στην αδυναμία του να βρει ο ίδιος λύση— ν' αναγκαστεί να δώσει "λευκή" "εντολή" σε "εκλεκτούς", για να τον "σώσουν". Όλοι αυτοί οι τύποι των Κυβερνήσεων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν το "αυτόβουλο". "Πουλάνε" την "τεχνογνωσία" τους σε έναν λαό, ο οποίος δεν γνωρίζει πώς να σωθεί μόνος του και παραδίδει "λευκή" επιταγή. Όμως, αυτό δεν συμβαίνει σήμερα. Στην κυριολεξία συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο κόσμος γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό τι συμβαίνει και έχει άποψη για τη λύση που τον ευνοεί… Ο κόσμος, που βγαίνει στις πλατείες να διαμαρτυρηθεί, έχει δική του άποψη για το ποια πολιτική πρέπει ν' ακολουθηθεί και αμφισβητεί ευθέως αυτούς, οι οποίοι βρίσκονται μέσα στη Βουλή… Αμφισβητεί ότι μπορούν να τον "σώσουν". Τους θεωρεί όχι απλά ανίκανους, αλλά προδότες… Η οποιαδήποτε ομάδα "αγανακτισμένων" πολιτών μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία στις επόμενες εκλογές. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει υποχρέωση να καταθέσει δικό της "πρόγραμμα". Υποχρέωση έχει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις απέναντι στις εντολές του "εργοδότη" της και τίποτε παραπάνω. Σήμερα αυτός ο λαός έχει άποψη για τον δικό του ιδανικό "κόσμο" και μπορεί να λειτουργήσει ως "εργοδότης" ..Δεν χρειάζεται κόμματα, τα οποία πρεσβεύουν διαφορετικές ιδεολογίες-απόψεις. Έχει ιδεολογία ο κόσμος …και αυτήν είναι η δημοκρατική. Έναν απλό "εργολάβο" χρειάζεται, για να κάνει με τον πιο συμφέροντα τρόπο αυτά, τα οποία εξυπηρετούν τη δική του άποψη. Τι προτείνουμε λοιπόν εμείς στον κόσμο, ο οποίος σήμερα κατακλύζει εξοργισμένος τις πλατείες; Του προτείνουμε μια σειρά από προτάσεις, ώστε να του παραδώσουμε μια γνώση, την οποία κρίνουμε ως χρήσιμη …Ασφαλή γνώση, ώστε να έχει πάντα υπ' όψη του έναν "οδηγό", όταν θα "κρίνει" τους μελλοντικούς κυβερνήτες του …Έναν "μπούσουλα", ώστε να βρίσκει πάντα έναν ασφαλή "δρόμο", όταν καλείται να "βαδίσει" προς τα "εμπρός"…

Η σύγκριση των δυο κειμένων θεωρώ ότι καθιστά περιττό κάθε περαιτέρω σχολιασμό. Πάμε όμως παρακάτω. Ας δούμε πως διαμορφώνεται πλέον η άποψη του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ για τα πρόσωπα που στελεχώνουν το κοινοβουλευτικό τοπίο, καθώς και για τον ρόλο που επιτελούν σε αυτό. Ενώ αποκαλεί κατά συρροή και συλλήβδην με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας, υποστηρίζοντας πολλές φορές ακόμη και την θανατική ποινή των προδοτών όπως και ο ίδιος τους αποκαλεί, ξαφνικά εδώ μας παρουσιάζεται ως υπερασπιστής του θεσμικού ρόλου τους…

Εκ των προτέρων χαμένη ήταν η μάχη του κόσμου, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπήρχε διακύβευμα ..."Μάχη" για τα "μάτια" του κόσμου ήταν. Δεν υπήρχε διακύβευμα, γιατί όλα γίνονταν μέσα στα πλαίσια της δημοκρατικής λειτουργίας και ο κόσμος δεν είχε λόγο να καταστρέψει την ίδια τη Δημοκρατία, για να σταματήσει μία διαδικασία της...Δεν θα έβαζε φωτιά στη Βουλή, επειδή απλά διαφωνούσε. Δεν θα κατέστρεφε τον Ναό της Δημοκρατίας, επειδή απλά μπορούσε ...Δεν θα "αυτοκτονούσε", για ν' αποφύγει τον "τραυματισμό" του Μνημονίου. Γιατί να κρεμάσεις κάποιους, τους οποίους εσύ ο ίδιος ψήφισες και την επόμενη φορά μπορείς να μην τους ξαναψηφίσεις. Γιατί να κρεμάσεις κάποιους, οι οποίοι ψηφίζουν ελεύθερα και κατά συνείδηση, όταν εσύ προστατεύεις το Σύνταγμα, το οποίο εξασφαλίζει αυτό το δικαίωμα στους βουλευτές. Ο κόσμος, δηλαδή, έξω από τη Βουλή ήταν εξ’ αρχής νικημένος, γιατί δεν είχε αντικείμενο για να "πολεμήσει". Είναι λάθος να βγαίνει ο λαός στους δρόμους εναντίον της Δημοκρατίας. Είναι λάθος να σηκώνεσαι, για να δείξεις το "μπόι" σου σε κάποιον, τον οποίο εσύ ο ίδιος αποφάσισες με την ψήφο σου να του "δανείσεις" αυτό το "μπόι" όταν εκείνος αποφασίζει. Είναι λάθος να υποδεικνύεις στους βουλευτές —και μάλιστα με την απειλή βίας— τι να ψηφίζουν, όταν εσύ ο ίδιος αποφάσισες να τους δώσεις την απόλυτη ανεξαρτησία όταν σκέφτονται και άρα όταν ψηφίζουν. Δεν μπορείς, δηλαδή, ν' αποφασίζεις μόνος σου πότε σε "αντιπροσωπεύουν", πότε ψηφίζουν "υπέρ" σου και πότε συμβαίνει το αντίθετο. Δεν μπορείς ν' αμφισβητείς τη δημοκρατική λειτουργία ανάλογα με την άποψή σου.

Με λίγα λόγια λοιπόν ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ μας πληροφορεί ότι, κακώς τελικά καταφέρεται ο κόσμος εναντίων των βουλευτών, καθώς αυτοί, απλώς πράττουν εντός των Δημοκρατικών πλαισίων, αυτό που έχουν δικαίωμα να πράξουν κατά την συνείδηση τους… Προφανώς λοιπόν ο λαός απλά ας πρόσεχε. Δεν έχει όμως κανέναν λόγο να στρέφεται εναντίων αυτών που ο ίδιος εξέλεξε. Βέβαια στο «μανιφέστο της πλατείας» ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ μας περιέγραφε τα κόμματα του μέλλοντος και μεταξύ πολλών άλλων ανέφερε: …Αυτά απαιτεί ο λαός και τα κόμματα του μέλλοντος πάνω σ' αυτούς τους "άξονες" θα πρέπει να κινούνται. Το καθένα από αυτά θα πρέπει να "υπόσχεται" ότι θα μπορεί να τα ικανοποιήσει σε έναν μεγάλο βαθμό. Ο λαός θα βλέπει τις "υποσχέσεις" τους και πάνω σ' αυτές θα ψηφίζει. Αθέτηση των υποσχέσεων θα θέτει την κυβέρνηση υπό γενική αμφισβήτηση. Στα όποια "κωλύματα", τα οποία θα αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, εξαιτίας των παραπάνω "προδιαγραφών", θα διενεργούνται δημοψηφίσματα, ώστε την ευθύνη να τη φέρει πάντα ο εντολοδότης και άρα ο λαός. Συγνώμη αλλά αδυνατώ να καταλάβω… δηλαδή τα σημερινά κόμματα ακριβώς έτσι δεν ψηφίζονται από τον λαό, βάση των προεκλογικών υποσχέσεων τους; Ακόμη και σήμερα, τυπικά δεν είναι ο λαός ο κυρίαρχος εντολοδότης; Η αθέτηση των υποσχέσεων σήμερα δεν δύναται να θέσει την όποια κυβέρνηση υπό γενική αμφισβήτηση; Η όποια θεσμική αδυναμία του λαού σήμερα, δεν οφείλεται κυρίως στο πολιτειακό καθεστώς; Όλα αυτά τα οποία φαντάζεται ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ για το απώτερο μέλλον, θα συμβούν με κάποιο μαγικό τρόπο παραμένοντας ανέγγιχτο το πολιτειακό σύστημα;

Η αποθέωση όμως της νοητικής κωλοτούμπας έρχεται στην ίδια την αντίληψη περί Δημοκρατίας του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ. Κατ’ αρχήν μας περιγράφει στο «μανιφέστο της πλατείας» την ιδανική λειτουργία της Δημοκρατίας: Το μόνο, το οποίο απομένει, είναι Κυβέρνηση "εργολαβίας". Τι σημαίνει αυτός ο καινοφανής όρος; Σημαίνει Κυβέρνηση, η οποία θα "δεσμευτεί" εκ των προτέρων να πράξει όχι ό,τι αυτή η ίδια νομίζει, αλλά ό,τι νομίζει ο "εντολοδότης" της και άρα ο λαός. Σήμερα αυτός ο λαός έχει άποψη για τον δικό του ιδανικό "κόσμο" και μπορεί να λειτουργήσει ως "εργοδότης" ..Δεν χρειάζεται κόμματα, τα οποία πρεσβεύουν διαφορετικές ιδεολογίες-απόψεις. Έχει ιδεολογία ο κόσμος …και αυτήν είναι η δημοκρατική. Έναν απλό "εργολάβο" χρειάζεται, για να κάνει με τον πιο συμφέροντα τρόπο αυτά, τα οποία εξυπηρετούν τη δική του άποψη. Στις επόμενες εκλογές, δηλαδή, μπορεί να "αποθεωθεί" η Δημοκρατία, εφόσον μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει όπως προβλέπει η ίδια η έννοιά της. Απόλυτη Δημοκρατία, εφόσον ο λαός θα μπορεί ν' αποφασίσει γι' αυτά που θέλει να ζήσει και ο ίδιος θα κληθεί να επιλέξει αυτούς, οι οποίοι θα του τα προσφέρουν. Αυτό σημαίνει πως ο λαός θα θέτει τις προδιαγραφές και οι "υποψήφιοι" θα διαγωνίζονται μεταξύ τους ανάλογα με το πόσο "κοντά" μπορούν να βρεθούν στις προδιαγραφές αυτές. Ο κυρίαρχος λαός θ' αποφασίζει και θα παίρνει τις ευθύνες του γι' αυτούς που τον κυβερνούν. Εξαιτίας αυτής της λειτουργίας, είναι δυνατόν να προκύψουν νέες ηγεσίες, οι οποίες θα προέρχονται από τα "σπλάχνα" του λαού και όχι από τα υπόγεια των ξένων πρεσβειών. Αυτή είναι η Δημοκρατία. Ο λαός θα θέτει τις "προδιαγραφές" —ως απόλυτος κυρίαρχος και εργοδότης— και η εκάστοτε "Εργολαβική Κυβέρνηση" θ' αναλαμβάνει απλά να "εκτελέσει" τις εντολές του. Υπόλογος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στον Πλανήτη ολόκληρο θα είναι ο λαός και όχι η Κυβέρνηση. Ο λαός θα είναι ο Κυρίαρχος και αυτός θ' αναλάβει να στηρίξει το βάρος των επιλογών του. Κανένας διεθνής παράγοντας δεν θα μπορεί να πιέσει αυτήν την Κυβέρνηση, γιατί απλούστατα θα είναι Κυβέρνηση-"εργολάβος". …Κυβέρνηση περιορισμένης "ευθύνης", η οποία επιλέχθηκε με εκλογές ως εκφραστής εκείνου που φέρει την ευθύνη …και είναι ο ίδιος ο λαός …Ο λαός, ο οποίος μόνος του θα προσδιορίσει τις "κόκκινες γραμμές", που αφορούν τη Δημοκρατία του …Ο λαός, που θα πάρει ο ίδιος πάνω του την ευθύνη να προστατεύσει αυτές τις "γραμμές" άμυνας, όταν θα βρεθεί η δική του Κυβέρνηση υπό εξωτερική πίεση. Αν, δηλαδή, πληρωθούν ή όχι τα ομόλογα, αυτό είναι ευθύνη του λαού και όχι εκείνου ο οποίος εμφανίζεται ως Πρωθυπουργός της χώρας. Αν θα ιδιωτικοποιηθούν οι χρυσοφόρες ΔΕΚΟ ή όχι, αυτό θα είναι ευθύνη του λαού και όχι εκείνου ο οποίος εμφανίζεται ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Αν πραγματικά θα ανεξαρτητοποιηθεί ή όχι η Δικαιοσύνη, αυτό θα είναι ευθύνη του λαού και όχι εκείνου που κατά καιρούς θα εμφανίζεται ως αρχηγός της κυβέρνησης και μπορεί να απειλείται από τις ξένες πρεσβείες…

Προσωπικά θεωρώ την ανωτέρω περιγραφή ως μια από τις πιο εύστοχες περιγραφές που θα μπορούσαν να υπάρξουν για την Άμεση Δημοκρατία. Εν ολίγης η Άμεση Δημοκρατία είναι ακριβώς μια Δημοκρατία εκ-προσώπων και όχι αντί-προσώπων. Όμως στην αμέσως επόμενη παράγραφο διαβάζω έκπληκτος τα εξής: Εδώ μπορεί να καταλάβει κάποιος και το σφάλμα όλων αυτών, οι οποίοι ζητούνε μια λανθασμένη άμεση Δημοκρατία της φλυαρίας και της ανοησίας. Απαιτεί μεγάλο θράσος και μόνον να σκεφτείς ότι μπορείς —έτσι στο πρόχειρο— να "διορθώσεις" τους αρχαίους Έλληνες. Άμεση δημοκρατία είχαν οι βάρβαροι. Οι Έλληνες είχαν Δημοκρατία με Θεσμούς …Οργανωμένη Δημοκρατία με αρχή, μέση και τέλος. Με άμεση δημοκρατία λειτουργούν οι όχλοι. Με άμεση δημοκρατία έκαιγαν τις μάγισσες και τους αιρετικούς στον Μεσαίωνα. Ο θεσμός των δημοψηφισμάτων είναι κάτι διαφορετικό, το οποίο έχει ένα συγκεκριμένο νόημα μέσα στη δημοκρατική λειτουργία. Ειλικρινά, προσωπικά έχω χάσει την μπάλα με το σκεπτικό του συγγραφέα…

Πάμε πάλι στην άποψη του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ για τον θεσμικό ρόλο των βουλευτών: Γιατί με βάση το Σύνταγμα κυρίαρχος είναι ο λαός και θεμέλιο αυτής της κυριαρχίας είναι η ιδιοκτησία της πατρίδας του ...Η ιδιοκτησία των περιουσιακών της στοιχείων. Ο έλεγχος αυτής της περιουσίας —και εξαιτίας της ανάγκης να λειτουργήσει η οικονομία και η κοινωνία και προκειμένου να διασφαλιστεί η κυριαρχία του λαού— ασκείται από τη Βουλή ...Μόνον από τη Βουλή των αντιπροσώπων του. Ούτε καν από υπηρεσιακά όργανα του κράτους. Μόνον ο λαός δια των αντιπροσώπων του μπορεί ν' αποφασίζει γι' αυτήν την περιουσία. Εκλεγμένοι βουλευτές. Ούτε καν διορισμένοι και άρα ορκισμένοι κρατικοί υπάλληλοι. Ως εκ τούτου, ό,τι κι αν αφορά αυτήν την περιουσία, μόνον από τη Βουλή μπορεί να "περάσει". Είτε αυτή η περιουσία ενοικιαστεί είτε πωληθεί είτε αξιοποιηθεί με τον οποιονδήποτε άλλο τρόπο, μόνο η Βουλή έχει την εξουσία ν' αποφασίσει. Μόνον οι αντιπρόσωποι τού λαού έχουν την εξουσία ν' αποφασίσουν για λογαριασμό του σε θέματα που αφορούν τη διαχείριση και πολύ περισσότερο την τύχη αυτής της περιουσίας. Ακόμα και για τις περιπτώσεις που ο νόμος επιτρέπει την "αξιοποίηση" ή την πώληση κάποιου περιουσιακού στοιχείου, αυτό πρέπει να γίνεται με τον τρόπο που προβλέπει το Σύνταγμα ...Μέσω της Βουλής και με τις ψήφους των αντιπροσώπων του λαού.

Για να δούμε τώρα ποια είναι κατά τον κύριο ΤΡΑΪΑΝΟΥ, η ενδεδειγμένη διαχείριση της «δημόσιας» περιουσίας στην παρούσα φάση: Εδώ ο αναγνώστης ευλόγως θα εκφράσει την εξής απορία. Εφόσον η προδοσία έχει μεθοδευτεί από τους πολιτικούς οι οποίοι μας κυβερνούν, τι νόημα έχει να στραφούμε εναντίον όλων των άλλων παραγόντων; Αφού έχουν αποφασίσει να γίνει ιδιωτικοποίηση, αυτή θα γίνει είτε εντός είτε εκτός Βουλής. Πράγματι, αυτό ισχύει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι το ίδιο… Το πρώτο και μεγαλύτερο κέρδος σε μια τέτοια περίπτωση είναι ο χρόνος. Μπορεί ο ελληνικός λαός να κερδίσει κρίσιμο χρόνο σε ένα παγκόσμιο σύστημα το οποίο καταρρέει και άρα είναι σημαντικό να μην σε βρει η επόμενη "μέρα" χωρίς καθόλου περιουσία. Με την ιδιωτικοποίηση να περιοριστεί στον χώρο της Βουλής είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν οι κλέφτες και η καθυστέρηση δεν βοηθάει ποτέ τον κλέφτη. Η καθυστέρηση πάντα βοηθάει τον νοικοκύρη. Είναι βέβαιο ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα χάσουν το πλεονέκτημα να κάνουν πλιάτσικο, ελέγχοντας μερικούς δωσίλογους. Να μην μπορούν να κάνουν μυστικές συνεννοήσεις και "πλάτες" ο ένας στον άλλο, προκειμένου ν' αρπάξουν τα πάντα τζάμπα και χωρίς έλεγχο. Η ιδιωτικοποίηση, ακόμα κι αν συνεχιστεί, θα γίνει όπως προβλέπει ο νόμος και άρα μέσα από τη Βουλή. Εκεί όμως τα πράγματα δεν είναι ούτε εύκολα ούτε γρήγορα ούτε "φτηνά". Γιατί; Γιατί σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση ιδιωτικοποίησης θα αλλάζουν οι συσχετισμοί δυνάμεων με βάση τα συμφέροντα των βουλευτών. Άλλος θα "καίγεται" από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και άλλος από αυτήν της ΕΥΑΘ. Το δεύτερο κέρδος, που μπορεί να έχουμε από μια τέτοια αντίδραση, αφορά την ίδια την προστασία της αξίας της εθνικής μας περιουσίας. Μέσα στη Βουλή δεν μπορεί να εξευτελιστεί πλήρως η αξία του δημοσίου κεφαλαίου. Αν οι ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιηθούν υπό τη δημόσια θέα, δεν μπορούν να γίνονται εύκολα "στησίματα" ή συμφωνίες κάτω από το τραπέζι ...Συμφωνία του τύπου:  "πάρε αυτό και μην διεκδικείς το άλλο, για να το πάρω εγώ τζάμπα". Επιπλέον, μπορεί να μπει στο παιχνίδι της αγοράς και το ασφαλιστικό μας σύστημα. Με ένα "πιστωτικό", που ξεπερνάει τα 10 δις, το ασφαλιστικό μας σύστημα μπορεί να γίνει ένας από τους μεγάλους "παίκτες" του παιχνιδιού. Στη χειρότερη των περιπτώσεων θα διατηρεί τις αξίες πάνω από τα όρια της ξεφτίλας. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι είναι μεγάλα τα κέρδη από την αλλαγή στη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων. Αυτή η αλλαγή είναι το κέρδος από τον αγώνα τού λαού ...Τον αγώνα του ιδιοκτήτη να προστατεύσει αν όχι την ίδια την περιουσία του τουλάχιστον μια στοιχειώδη αξία της. Με αυτόν τον αγώνα μπορεί να ακυρώσει τα σχέδιά των ιμπεριαλιστών και των τοκογλύφων για εύκολη και γρήγορη λεηλασία.

Ειλικρινά έως τώρα δεν έχω διαβάσει πουθενά αλλού, πιο ραγιαδική πρόταση «αντίστασης» έναντι των τοκογλύφων. Δηλαδή το πρόβλημα μας πλέον δεν θα πρέπει να είναι αν χαθεί η «δημόσια» περιουσία αλλά απλώς να κάνουμε την διαδικασία πιο χρονοβόρα. Το πρόβλημα μας πλέον δεν θα πρέπει να είναι αν θα ξεπουλήσουμε αλλά να μην το κάνουμε αυτό κοψοχρονιάς και χωρίς «έλεγχο». Στην παρούσα φάση κατά τον κύριο ΤΡΑΪΑΝΟΥ, δεν έχει τόσο σημασία να αποφασίσει ο «κυρίαρχος λαός» για την τύχη της περιουσίας «του», αλλά απλώς να αρκεστεί ο λαός να γίνει το ξεπούλημα της με βάση τα μικροπολιτικά συμφέροντα του κάθε βουλευτίσκου. Το πρόβλημα μας πλέον δεν πρέπει να είναι τόσο αν θα ξεπουλήσουμε αλλά να κρατήσουμε το εθνικό μας ίματζ…

Προχωρώντας κ’ άλλο στο σκεπτικό του συγγραφέα βλέπουμε να θέτει το εξής ρητορικό ερώτημα: Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο ίδιος απαντάει: Για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Οι ίδιοι τοκογλύφοι, οι οποίοι όχι απλά δεν πρέπει να πληρωθούν, αλλά να κρεμαστούν στις πλατείες. Γιατί; Γιατί με την τοκογλυφία τους όχι μόνον δημιούργησαν τα τεράστια χρέη των λαών, αλλά αποβιομηχάνισαν τη Δύση. Προκάλεσαν την τεράστια και πρωτοφανή ανεργία, που πλήττει τους πάντες ...Οι προδότες των λαών ...Οι προδότες της οικονομίας, εφόσον ακόμα και τα χρέη με εγκληματικό τρόπο τα δημιούργησαν. Τι έκαναν; Δημιουργούσαν "φούσκες" ..."Φούσκες" στα ακίνητα ..."Φούσκες" στο εμπόριο ..."Φούσκες" στην εκπαίδευση. Απλά πράγματα, που θα έπρεπε να τους στήσουν στον τοίχο για εκτέλεση. Έβαζαν τους λαούς να πληρώνουν όλο και πιο ακριβά την ίδια εκπαίδευση στα ίδια Πανεπιστήμια, δημιουργώντας αυξανόμενα χρέη, χωρίς επίσης ν' απολαμβάνουν το παραμικρό παραπάνω. Έβαζαν τους λαούς να επενδύουν στις εμπορικές αντιπροσωπείες της αγοράς, καταστρέφοντας τα εργοστάσια που τους απασχολούσαν. Μιλάμε για απάτη ...Καθαρή απάτη, εφόσον συνεχώς παρείχαν τα ίδια πράγματα με όλο και ακριβότερο τρόπο. Το αποτέλεσμα; Τεράστια χρέη, τα οποία προκάλεσαν οι ίδιοι οι τοκογλύφοι με τις απάτες τους ...Οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών. Αυτοί οι τραπεζίτες τώρα, αντί να πάνε φυλακή, έρχονται και μεταφέρουν τα χρέη τους στα κράτη. Μετατρέπουν τα χρέη, τα οποία προκλήθηκαν από τις δικές τους εγκληματικές πράξεις, σε κρατικά χρέη. Οι πολιτικοί, τους οποίους οι ίδιοι διέφθειραν, έρχονται τώρα και τους εξυπηρετούν. Σε μια εποχή, που η μία ιδιωτική επιχείρηση κλείνει μετά την άλλη, μόνον οι τράπεζες δεν κλείνουν ...με δημόσια χρήματα. Η Ελλάδα με το αφόρητο βάρος των 300 δις χρέος, έδωσε 120 δις στις τράπεζες, για να τις σώσει ...Να σώσει τις τράπεζες, οι οποίες άσκησαν τοκογλυφία, πρωταγωνίστησαν στο έγκλημα του χρηματιστηρίου και στην πραγματικότητα ήταν αυτές, οι οποίες την οδήγησαν σ' αυτήν την τραγική κατάσταση… Οι τράπεζες είναι ο "ομφάλιος λώρος" των κρατών με τους τοκογλύφους. Αυτός ο "λώρος" πρέπει να "κοπεί" ...ακόμα και με τη βία αν χρειαστεί. Για όσο διάστημα οι τράπεζες των τοκογλύφων δεν ελέγχονται από τον νόμο, θα καταστρέφουν τους λαούς και τα κράτη, για να εξυπηρετηθούν οι "Αγορές" των μεγαλοτοκογλύφων. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το σύστημα είναι αυτό που έχει πρόβλημα και όχι η Ελλάδα ή τα υπόλοιπα κράτη της δήθεν "περιφέρειας". Τα χρήματα δεν είναι τίποτε άλλο από χρωματιστά χαρτάκια, τα οποία τα τυπώνουν οι ίδιοι με τον τόνο. Τα χρήματα γι' αυτούς δεν είναι τίποτε παραπάνω απ' ό,τι ήταν τα "καθρεφτάκια" για τους δανειστές των Ινδιάνων. Τα χρήματα είναι το μέσον, για να απειλούν εμάς τους "Ιθαγενείς", προκειμένου να μας τρομοκρατήσουν και να μας αποσπάσουν το κεφάλαιο. Αν μας αποσπάσουν το κεφάλαιο, όλα τα άλλα είναι εύκολα. Ακόμα και να μην τα υπογράψουμε ποτέ ως κράτος τα σημερινά δάνεια, δεν τους ενδιαφέρει. Θα τα "κουρέψουν" ή θα τα "σβήσουν" τελείως, εφόσον θα τους είναι άχρηστα. Δεν θα έχουν τίποτε άλλο να μας πάρουν και απλά θα βαστάνε ένα ποσόν απλά για να μας τρομοκρατούν σαν υποτελείς. Τη δουλειά τους όμως θα την έχουν κάνει, αν κατορθώσουν και μας αποσπάσουν τη δημόσια περιουσία. Αυτή η περιουσία είναι το ζητούμενο και όχι τα "επιστρεφόμενα". Απλά πράγματα. Τα χρήματα είναι τα απειλητικά "όπλα", για να μας ληστέψουν. Με τα "όπλα" ληστεύεις τον άλλον και άρα του παίρνεις την περιουσία ...Δεν του παίρνεις τα δικά του "όπλα" !! ...Τι να τα κάνεις τα επιπλέον "όπλα"; ...Τι να τα κάνεις τα επιστρεφόμενα "καθρεφτάκια"; Γι' αυτόν τον λόγο το έβαλαν στο "συρτάρι". Γι' αυτόν τον λόγο δεν επιμένουν να ψηφιστεί η Δανειακή Σύμβαση, ώστε να διασφαλιστούν οι ίδιοι. Η διασφάλισή τους έρχεται από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και άρα από τα Μνημόνια, που την εξασφαλίζουν.

Άρα λοιπόν ενώ ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ φαίνεται να γνωρίζει πάρα πολύ καλά την πραγματική ρίζα του προβλήματος, εντούτοις φαίνεται να την προσπερνάει στο ντούκου. Ενώ ο ίδιος λέει ότι θέλει να μεταλαμπαδεύσει στον λαό έξυπνους τρόπους αντίδρασης που να βασίζονται σε ουσιαστική γνώση, φαίνεται ότι για κάποιους λόγους αυτό του διαφεύγει μέσα απ’ τα χέρια του. Παραλείπει να εστιάσει στο γεγονός ότι τα όπλα των τοκογλύφων και των κυβερνητικών υπαλλήλων τους είναι νεροπίστολα και ότι ο λαός μπορεί να τα στρέψει επάνω τους. Παραλείπει εντελώς να πληροφορήσει τον λαό πως η μοναδική του πολιτική δυνατότητα αυτήν την στιγμή είναι να σαμποτάρει το προδοτικό κράτος, τους εισπρακτικούς μηχανισμούς του και τους σάπιους θεσμούς με τα ίδια τους τα όπλα, προβαίνοντας μαζικά σε ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ, σε μαζικές αναλήψεις των χρημάτων από τις ΤΡΑΠΕΖΕΣ, σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ και στην δημιουργία εναλλακτικών κοινωνικών νομισμάτων που θα αντικαταστήσουν το ούτως ή άλλως άνευ αντικρίσματος επίσημο νόμισμα με το οποίο μας εκβιάζουν. Αντ’ αυτού προτρέπει τον λαό σε κάποιες ακόμη ανούσιες συγκρούσεις με τους ανεμόμυλους του Δον Κιχώτη... Παραλείπει να πληροφορήσει τον λαό ότι αυτή την στιγμή ο ίδιος ο λαός είναι ο μοναδικός παράγοντας που έχει το δικαίωμα και την δυνατότητα να προβεί σε ουσιαστική ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ και ότι αυτός είναι ο μοναδικός φόβος των τοκογλύφων και της προδοτικής κυβέρνησης. Αντ’ αυτού θέτει ως τελική λύση την αιματηρή σύγκρουση απλών πολιτών με εκπαιδευμένους δολοφόνους. Κάνει έκκληση για την δημιουργία ταγμάτων καρκινοπαθών «Μουτζαχεντίν», την στιγμή που υπάρχουν τρόποι για να πολεμήσεις το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα. Και τέλος αντί αυτήν την ύστατη ώρα της συλλογικής κοινωνικής κρίσης να συμβάλει στην δημιουργία ενός πνεύματος ομόνοιας, σύμπνοιας και συνεννόησης, προβαίνει σε μια ακόμη βερμπαλιστική ρητορεία διχασμού και φανατισμού της Ελληνικής κοινωνίας. Εξακολουθεί να μιλάει με όρους συντήρησης των φαντασμάτων του παρελθόντος τροφοδοτώντας την εμφύλια έχθρα που έχει σακατέψει αυτόν τον τόπο. Θαρρείς και οι απόψεις του καθένα πρέπει να κρίνονται από τις ιδεολογικές καταβολές του και απ’ τα φαντάσματα του παρελθόντος. Θαρρείς και αυτός ο τόπος πρέπει μονίμως να σπαράσσεται από το μίσος και τον φανατισμό που δημιουργούν οι ξεθωριασμένες ταμπέλες του παρελθόντος και του παρόντος.

Αυτά τα «ολίγα» από εμένα. Ο καθένας ας κρίνει με το μυαλό του και χωρίς παρωπίδες αυτά που διαβάζει. Θα κλείσω το κείμενο μου παραθέτοντας ως κατακλείδα άλλη μια βαθυστόχαστη ρύση από το άρθρο του “Ο αντιπερισπασμός της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου” του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ: Πρέπει να σταματήσει κάποτε η "τρέλα" των ηλιθίων, οι οποίοι παριστάνουν τους "αυτοκράτορες" πίσω από ένα laptop.

Υ.Γ.1 Πληροφορώ τους απολογητές του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ επώνυμους ή ανώνυμους ότι δεν θα ανοίξω κανένα διάλογο και καμία αντιπαράθεση μαζί τους για οιοδήποτε λόγο. Αυτό για δύο βασικούς λόγους:

1) Θεωρώ ότι ο όποιος διάλογος θα έπρεπε να γίνει στο blog του κυρίου ΤΡΑΪΑΝΟΥ. Αντ΄αυτού ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ ακολουθεί την πολιτική να μην επιτρέπει στο blog του απόψεις που τον θίγουν. Προφανώς θεωρεί ότι το να θίγει πρόσωπα είναι αποκλειστικό του δικαίωμα.

2) Ο μόνος που δικαιούται να απαντήσει επί του παρόντος κειμένου είναι ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ αυτοπροσώπως. Ο κύριος ΤΡΑΪΑΝΟΥ ποτέ μέχρι τώρα δεν βγήκε αυτοπροσώπως να απαντήσει σε κανέναν σχολιαστή των κειμένων του στο blog που δημοσιεύει τα άρθρα του, αλλά προτιμάει να απαντάει μέσω των φερεφώνων του. Αυτή είναι μια τακτική που δεν την δέχομαι. Δεν συνομιλώ με φερέφωνα.

Υ.Γ.2 Παραθέτω χωρίς περεταίρω σχολιασμό, ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο ΥΔΡΟΧΟΟΣ του κυρίου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ: ...Αγωνίζεται ο άνθρωπος για την ελευθερία ακολουθώντας τον κάθε γελοίο σαν δούλος κι έχει την απαίτηση ν' ακολουθούν και οι υπόλοιποι με τον ίδιο τρόπο. Μιλά κάποιος για το δικαίωμα έκφρασης του ανθρώπου, που θεωρεί θεμελιώδες, κι αν κάποιος άλλος διαφωνήσει με τα όσα λέει, τον μισεί θανάσιμα...

Η Οδός της Δημοκρατίας

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη...». Με αυτή τη φράση που έμελλε να χαραχτεί στην ιστορία, άρχιζε το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" που συγγράφτηκε το 1847 από τον Κάρολο Μαρξ και τον Φρειδερίκο Ένγκελς. Το φάντασμα που τότε άκουγε στο όνομα "Κομμουνισμός", φιλοδοξούσε να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να βάλει τις βάσεις για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης. Σήμερα πάλι ένα φάντασμα με τις ίδιες φιλοδοξίες, πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και όχι μόνο. Το φάντασμα τώρα ακούει στο όνομα άμεση Δημοκρατία ή απλά αληθινή Δημοκρατία. Η εδραίωση της αληθινής Δημοκρατίας προκύπτει σήμερα, ως το βασικότερο ίσως αίτημα των πλατειών της Ελλάδας, της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Όμως δεν έχουμε αληθινή Δημοκρατία;

Παρόλο που τα περισσότερα καθεστώτα ανά τον κόσμο αυτοαποκαλούνται «δημοκρατικά», σήμερα έχει πλέον εδραιωθεί το κοινό αίσθημα της έλλειψης πραγματικής Δημοκρατίας. Το εκλογικό «δικαίωμα» που παρέχεται στον λαό κάθε τέσσερα χρόνια και που χρησιμοποιείτε ως επίφαση για να δικαιολογήσει το συνθετικό «δημοκρατία», έχει πλέον ξεφτίσει στην συνείδηση μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας. Τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων «δημοκρατιών» παραπέμπουν σαφώς σε ολιγαρχικά και αυταρχικά καθεστώτα.

Ο κοινοβουλευτισμός που είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των σύγχρονων πολιτευμάτων, λειτουργεί όχι ως εντολοδόχος και εκφραστής της λαϊκής θέλησης αλλά ως ποδηγέτης της. Ο πολίτης είναι τελείως αποκομμένος από τα κέντρα των αποφάσεων. Η ψευδαίσθηση της «λαϊκής κυριαρχίας» προσφέρεται στους πολίτες ως θεατρική παράσταση, για μια ημέρα κάθε τέσσερα χρόνια. Το εκλογικό σώμα αντιμετωπίζεται με τεχνικές χειραγώγησης υπανθρώπων. Η ίδια η έννοια της λαϊκής εντολής καταστρατηγείται την επόμενη των εκλογών, χωρίς να αισθάνεται κανείς υπόλογος στον «κυρίαρχο λαό» για την καταπάτηση της λαϊκής εντολής και την αθέτηση των εξαγγελιών για τις οποίες ψηφίστηκε από το λαό. Η κοινοβουλευτική «δημοκρατία» δεν προσφέρει στον «κυρίαρχο λαό» την δυνατότητα ανάκλησης της εντολής του. Κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται στον «κυρίαρχο λαό» μετά την απομάκρυνση του από τις κάλπες.

Ο σύγχρονος πολίτης είναι εγκλωβισμένος σε ένα δαιδαλώδες νομικό σύμπλεγμα φτιαγμένο κατά τρόπο που να τον αφήνει έκθετο και χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες απεγκλωβισμού δια της νομίμου οδού. Η κρατική εξουσία έχει υποβιβάσει τον ρόλο του σύγχρονου πολίτη σε έναν ρόλο παθητικού καταναλωτή και τον αντιμετωπίζει περισσότερο ως εκτρεφόμενο είδος, παρά ως άνθρωπο με βούληση. Το κράτος εβρισκόμενο σε μόνιμο καθεστώς ασυλίας έναντι των πολιτών, έχει μεταλλαχτεί σε παρασιτικό οργανισμό, που απομυζεί μονίμως τον κορμό της κοινωνίας την οποία κλήθηκε να υπηρετεί. Θεσμοί χωρίς συναίσθηση του ρόλου τους, καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου, βρίθουν από αυθαιρεσία και διαφθορά και λειτουργούν περισσότερο ως εκβιαστής παρά ως προασπιστής των συμφερόντων του λαού.

Παρά τις βερμπαλιστικές εξαγγελίες των κυβερνήσεων, ο αυτοσκοπός της εξουσίας είναι η διατήρηση των κοινωνικών ανισοτήτων προς όφελος της ολιγαρχίας. Προτεραιότητα της εκάστοτε κρατικής εξουσίας είναι η διασφάλιση των συμφερόντων της άρχουσας οικονομικής ελίτ και του πολιτικού κατεστημένου. Ο συσσωρευμένος πλούτος της ολιγαρχίας αφήνεται ουσιαστικά ανέγγιχτος, την ίδια στιγμή που η εκάστοτε κρατική εξουσία επιβάλει χωρίς ενδοιασμούς στην κοινωνία συνθήκες ένδειας. Οι προκλητικοί μισθοί των επαγγελματιών πολιτικών και η διασπάθιση του κοινωνικού πλούτου από μέρους τους, κάνουν ακόμη πιο φανερή την αλαζονική τους απάθεια για το κοινωνικό συμφέρον και για το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Ο κοινοβουλευτισμός λειτουργώντας ως βραχίονας επιβολής του θνήσκοντος καπιταλισμού, αποτελεί πλέον τροχοπέδη για την αληθινή Δημοκρατία και την πρόοδο των λαών. Αυτού του είδους τα κάλπικα πολιτεύματα καταστρατηγούν επί της ουσίας κάθε συνταγματική έννοια ισονομίας, λαϊκής κυριαρχίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ο χαρακτηρισμός τέτοιων πολιτευμάτων ως «δημοκρατικά», αποτελεί αδιαμφισβήτητα όνειδος για την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας. Όμως οι κοινωνίες που ζητούν αληθινή Δημοκρατία πρέπει να ξέρουν τι ακριβώς ζητούν. Αφού πλέον έχουμε καταλάβει τι ΔΕΝ είναι Δημοκρατία, χρειάζεται επίσης να καταλάβουμε τι είναι πραγματική Δημοκρατία και πως μπορεί να εφαρμοστεί. Τι είναι τελικά η Δημοκρατία; Πως την αναγνωρίζει κάποιος; Έχει αρχές; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά και οι μεθοδολογίες της; Ποιες οι προϋποθέσεις εφαρμογής της;

Η ανάγκη των ανθρώπων για συντροφικότητα, συνεργασία και αλληλεγγύη, είναι η διαχρονική αιτία της δημιουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών. Κοινωνία σημαίνει αλληλεπίδραση. Η αυτοπραγμάτωση ενός κοινωνικού όντος όπως ο άνθρωπος, επιτελείται μέσα από την κοινωνικοποίηση του. Η ύπαρξη κοινών αξιών και κοινών επιδιώξεων είναι αυτά που δίνουν υπόσταση και συνοχή σε μια κοινωνία. Η δημιουργία μιας ανθρώπινης κοινωνίας συνεπάγεται την οργάνωση και την πολιτικοποίηση της και έτσι σε κάθε κοινωνία διαμορφώνεται ένας κώδικας αρχών, ο οποίος είναι καθοριστικός για την εύρυθμη λειτουργία της. Κάθε αυτόνομη κοινωνία ορίζει το δικό της κώδικα αρχών. Η Δημοκρατία είναι ένα κοινωνικό σύστημα διακυβέρνησης. Έτσι λοιπόν, ως κοινωνικό σύστημα που είναι η Δημοκρατία, δεν μπορεί να είναι άναρχη. Η Δημοκρατία έχει αρχές. Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά μια Δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται να ορίσει με σαφήνεια τις αρχές, τους σκοπούς και τις διαδικασίες της.

Η ύπαρξη ουσιαστικής Ισοτιμίας είναι απαραίτητος παράγοντας για την λειτουργία της Δημοκρατίας. Για να το καταλάβουμε αυτό ας αναλογιστούμε έναν πολύ γλαφυρό αφορισμό για την δημοκρατία: "Δημοκρατία (μας λέει ο Αρκάς) είναι 4 λύκοι και 1 πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό..." Τα μέλη μιας αληθινά Δημοκρατικής κοινωνίας, είναι ισότιμα όχι κατ’ ευφημισμό αλλά επί της ουσίας. Αφού τα μέλη μιας Δημοκρατικής κοινωνίας είναι πραγματικά ισότιμα, συνδιαμορφώνουν το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας τους και συναποφασίζουν την πολιτική της επί ίσων όρων. Οι αληθινά Δημοκρατικές κοινωνίες εδραιώνουν την υπόσταση τους σε μια συναινετική βάση, θέτοντας σε λειτουργία ένα σαφές πλαίσιο κοινά αποδεκτών αρχών, σκοπών και διαδικασιών. Για να δημιουργηθεί λοιπόν μια Δημοκρατική κοινωνία είναι κατ’ αρχήν απαραίτητες οι εξής 2 προϋποθέσεις: πρώτον να υπάρχει πραγματική ισοτιμία των μελών της και δεύτερον να υπάρχει καθολική συναίνεση σε κάποιες θεμελιώδεις αρχές, επιδιώξεις και διαδικασίες. Κάθε παρέκκλιση από αυτές τις βασικές προϋποθέσεις, δημιουργεί μη Δημοκρατικές κοινωνικές δομές.

Ωραία η φιλοσοφία, όμως έρχεται κάποια στιγμή που οι έννοιες αναζητούν το αντίκρισμα και την εφαρμογή τους στο φυσικό πεδίο. Χρειάζεται λοιπόν να ορίσουμε τι εννοούμε Ισοτιμία μέσα σε μια κοινωνία. Η ανάγκη για διαχείριση των κοινωνικών αγαθών και του φυσικού πλούτου, γεννάει την ανάγκη ύπαρξης πολιτικής. Η Οικονομία γεννά την Πολιτική, πράγμα που σημαίνει ότι αυτές οι δύο έννοιες είναι αλληλένδετες. Το ποιόν μιας εξουσίας αλλά και ενός πολιτεύματος, κρίνεται κυρίως στο πεδίο της διαχείρισης του φυσικού πλούτου και των κοινωνικών αγαθών. Άρα λοιπόν το βασικό αντίκρισμα της Ισοτιμίας των ανθρώπων δεν βρίσκεται πουθενά αλλού πέρα απ’ την οικονομία.

Είναι πρακτικά αδύνατον να υπάρξει ισότητα των ανθρώπων, χωρίς οικονομική ισότητα. Είναι παράλογο να συζητάμε για κοινωνική ισότητα όσο αποδεχόμαστε ως φυσική νομοτέλεια την οικονομική ανισότητα. Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε σε ίσα δικαιώματα και σε ισότιμη αυτοπραγμάτωση των ανθρώπων, σε μια κοινωνία που τα δικαιώματα και η αυτοπραγμάτωση του κάθε ατόμου εξαρτώνται από τα χρήματα που κατέχει. Είναι παράλογο να αναφερόμαστε στην ίση αξία της ανθρώπινης ζωής για τον καθένα, όταν αποδεχόμαστε ως φυσιολογική την ύπαρξη διαφορετικής αμοιβής για τον καθένα. Όταν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα για τροφή, για στέγη, για περίθαλψη, για μόρφωση, για αναψυχή, για ευημερία, δεν καθορίζονται από τις ανθρώπινες ανάγκες αλλά από την κατοχή χρημάτων, τότε δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε ίσα δικαιώματα. Ο οδοκαθαριστής δεν έχει ίσα δικαιώματα με τον ποδοσφαιριστή που αμείβετε με κάποια εκατομμύρια €υρώ, αν και η εργασία του πρώτου είναι σημαντικότερη από την εργασία του δεύτερου. Ο εργάτης των 10.000 €, δεν έχει ίσα δικαιώματα με τον πρόεδρο της «δημοκρατίας» των 373.000 €. Οι αναφορές των λεγόμενων «δημοκρατικών» συνταγμάτων στην νομική ισότητα των ανθρώπων είναι απλώς οφθαλμαπάτες. Δεν υπάρχει νομική ισότητα, δίχως οικο-νομική ισότητα. Άρα λοιπόν για να υπάρξει πραγματική ισοτιμία των ανθρώπων και κατά συνέπεια αληθινή Δημοκρατία, είναι απαραίτητη η επίτευξη και η θεσμοθέτηση της οικονομικής ισότητας των ανθρώπων. Με δεδομένη την πραγματική ισοτιμία των ανθρώπων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μέσα σε μια αληθινά Δημοκρατική κοινωνία δεν υπάρχει ανταγωνισμός και σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων. Σε μια αληθινή Δημοκρατία ισότιμων ανθρώπων, το συμφέρον του ατόμου δεν μπορεί να υπερκεράζει ή να συγκρούεται με το συλλογικό συμφέρον της κοινωνίας. Σε μια αληθινή Δημοκρατία το συμφέρον του ατόμου δεν είναι άλλο από το συμφέρον της ολόκληρης κοινωνίας, της οποίας και ο ίδιος αποτελεί μέλος.

Κατ’ επέκταση της πραγματικής ισοτιμίας των ανθρώπων, ένα επίσης βασικό αξίωμα της Δημοκρατίας είναι η πραγματική ελευθερία των ανθρώπων. Η ανθρώπινη ελευθερία προϋποθέτει την ελευθερία Σκέψης, Έκφρασης και Συνείδησης. Στην Άμεση Δημοκρατία κανείς δεν αντιπροσωπεύει κανέναν άλλον πλην του εαυτού του. Το κάθε άτομο εκφράζει ελεύθερα τις ιδέες, τις απόψεις και τις πεποιθήσεις του. Με δεδομένα την ελευθερία και την ισοτιμία των ανθρώπων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Δημοκρατία δεν είναι ένα φοβικό σύστημα. Η Δημοκρατία δεν έχει ταμπού ή παρωπίδες. Αποδεχόμενη την εξελικτική πορεία της φύσης και της ανθρώπινης νόησης, εξετάζει με την Λογική όλα τα ενδεχόμενα και όλα τα δεδομένα. Δεν φοβάται τις «αιρετικές» απόψεις και δίνει βήμα σε όλους ώστε να εκθέσουν τις απόψεις και τα επιχειρήματα τους. Η αληθινή Δημοκρατία δεν λειτουργεί με οχλοκρατικές μεθόδους. Όπως ακριβώς και η Αλήθεια, η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από «προστάτες». Η Δημοκρατία έχει ως ύψιστη αξία τον άνθρωπο. Η αληθινή Δημοκρατία δεν υπηρετείται αλλά υπηρετεί τους ανθρώπους. Η αληθινή Δημοκρατία δεν έχει οπαδούς. Η Δημοκρατία έχει λειτουργούς.

Σε μια Δημοκρατική κοινωνία ισότιμων ανθρώπων κανείς δεν εξουσιάζει κανέναν. Στην αληθινή Δημοκρατία δεν υπάρχει διαχωρισμός σε πολίτες και πολιτικούς. Όλοι οι πολίτες είναι ταυτόχρονα και πολιτικοί. Η Δημοκρατία δεν είναι πολίτευμα επιβολής, αλλά αντίθετα είναι πολίτευμα συναίνεσης. Με βάση τις θεμελιώδεις της αρχές, κανείς δεν εξαναγκάζεται να πράξει κάτι με το οποίο δεν συμφωνεί. Οι Δημοκρατικές αποφάσεις στοχεύουν στην απόλυτη –αν είναι δυνατόν– ομοφωνία ή στην μέγιστη δυνατή συναίνεση των ανθρώπων. Στην αληθινή Δημοκρατία η μειοψηφία σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας και η πλειοψηφία σέβεται την συνείδηση της μειοψηφίας. Βασικό αξίωμα της Δημοκρατίας είναι η ελευθερία επιλογής για το κάθε άτομο καθώς και για κάθε ξεχωριστή συλλογικότητα. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη ζωτικού χώρου για κάθε άτομο και για κάθε ξεχωριστή συλλογικότητα, ώστε να επιτελέσουν την αυτοπραγμάτωση τους με απόλυτο σεβασμό στους υπολοίπους.

Στη Δημοκρατία υπάρχει απρόσκοπτη ροή των πληροφοριών και απόλυτη διαφάνεια. Δεν αφήνονται σκοτεινά σημεία. Η λειτουργία της Δημοκρατίας δεν μπορεί να επαφίεται σε υποκειμενικές ερμηνείες. Τα προσωπικά πάθη και οι αδυναμίες των ανθρώπων δεν πρέπει να επηρεάζουν την αποτελεσματική λειτουργία της αληθινής Δημοκρατίας. Η αληθινή Δημοκρατία θεσπίζει διαδικασίες με ασφαλιστικές δικλίδες ικανές να υπερβούν τις υποκειμενικές ερμηνείες, ή τις μεροληπτικές κρίσεις. Μια Δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται κατ' αρχήν ένα σαφές και πλήρως κατανοητό απ’ όλους Σύνταγμα. Χρειάζεται ένα Σύνταγμα που θα έχει την πλήρη αποδοχή όλων όσων θα κληθούν να το εφαρμόσουν. Χρειάζεται ένα Σύνταγμα που δεν θα αυτοαναιρείται μέσα στις αντιφάσεις του. Πρωταρχικό βήμα λοιπόν της Άμεσης Δημοκρατίας, είναι ο σαφής προσδιορισμός και η διακήρυξη των αρχών της, σε έναν γραπτό κώδικα που θα προσυπογράφεται από κάθε άνθρωπο που συμφωνεί με αυτόν και θέλει να συμμετέχει σ’ αυτήν την κοινωνία. Σε έναν αληθινά Ελεύθερο και Δημοκρατικό κόσμο, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν το δικαίωμα επιλογής και πραγμάτωσης του ιδιαίτερου κώδικα που εκφράζει τις προσωπικές τους αξίες. Κάθε μικρή η μεγάλη κοινωνία πρέπει έχει τον ζωτικό της χώρο και να απολαμβάνει την αυτονομία της σε αυτόν, σε μια βάση ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού με όλες τις διαφορετικές κοινωνίες. Οι άνθρωποι ως άτομα, καθώς και οι κοινωνίες τους, όταν έχουν αλληλοσεβασμό και συναίσθηση της ανθρώπινης αξίας, μπορούν να συμβιώνουν και να συνδιαλέγονται ειρηνικά παρά την διαφορετικότητα τους.

Η Δημοκρατία δεν έχει ως αυτοσκοπό της τον αέναο φιλοσοφικό αυτοπροσδιορισμό της. Οι Δημοκρατικές διαβουλεύσεις δεν γίνονται απλώς για να γίνονται. Οι αληθινά Δημοκρατικές διαδικασίες είναι ουσιαστικές και όχι εθιμοτυπικές. Η Δημοκρατία καθώς είναι πρωτίστως ένα σύστημα αποφάσεων και διαχείρισης, έχει ως κύριο σκοπό την λήψη και την υλοποίηση συγκεκριμένων αποφάσεων. Για να λειτουργεί ουσιαστικά η Άμεση Δημοκρατία, χρειάζονται κάποιες μεθοδολογίες αυτοδιαχείρισης προσαρμοσμένες στον όγκο και τις ιδιαιτερότητες των μελών της κάθε αυτόνομης κοινωνίας. Σε μια Αμεσοδημοκρατική κοινωνία ο όγκος των μελών της κοινωνίας δημιουργεί κάποιες ιδιαιτερότητες και κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες. Αυτό λοιπόν γεννάει ορισμένα πρακτικά ζητήματα αναφορικά με την δημιουργία αποτελεσματικών αμεσοδημοκρατικών μεθόδων. Είναι εφικτό να διαβουλεύονται αποτελεσματικά μεγάλες κοινωνίες με χιλιάδες ή με εκατομμύρια μέλη; Πρέπει ο όγκος των μελών μιας αυτόνομης κοινωνίας να περιορίζεται σε αριθμό που να μην καθιστά χρονοβόρα και δυσλειτουργική την λήψη αποφάσεων; Πως μπορεί να συνδυαστεί η ισότιμη συμμετοχή όλων, με την ζητούμενη αποτελεσματικότητα και ευελιξία; Πως θα γίνεται ο συντονισμός των αμεσοδημοκρατικών διαβουλεύσεων; Πως θα γίνεται ο συντονισμός της υλοποίησης των αμεσοδημοκρατικών αποφάσεων; Πως θα μπορούσε να εκπροσωπείται αποτελεσματικότερα η βούληση της κάθε αυτόνομης κοινωνίας σε ευρύτερες εθνικές ή και παγκόσμιες διαβουλεύσεις; Είναι λειτουργικό και θεμιτό σε τέτοιου είδους ευρύτερες διαβουλεύσεις, να εκπροσωπούνται οι αυτόνομες κοινωνίες με εντολοδόχους; Ποιός είναι ο αντικειμενικότερος τρόπος ορισμού των εντολοδόχων;

Προφανώς δεν υπάρχει μια και μοναδική μεθοδολογία, μια και μοναδική μαγική συνταγή που να καλύπτει όλους τους τύπους κοινωνιών. Όμως κάποιες πρακτικές εισηγήσεις θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες σε κάθε Αμεσοδημοκρατική κοινωνία. Είναι λογικό ότι οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες χρειάζονται συντονισμό. Οπότε χρειάζεται με κάποιες διαδικασίες να ορίζονται συντονιστικές ομάδες με συγκεκριμένες ευθύνες και αρμοδιότητες. Το μέγεθος των ομάδων πρέπει να εξασφαλίζει την ευελιξία και την λειτουργικότητα τους ώστε να εκπληρώνουν άρτια τις αρμοδιότητες τους. Οι συνθέσεις των συντονιστικών ομάδων πρέπει να ανανεώνονται σε τακτά διαστήματα ώστε να μην δημιουργούνται συνθήκες παγίωσης προσώπων σε συγκεκριμένες θέσεις. Οι Δημοκρατικές διαβουλεύσεις πρέπει να έχουν συγκεκριμένη θεματολογία και συγκεκριμένες προτάσεις. Οι διάφορες απόψεις που εκφράζονται πρέπει επίσης να είναι μεστές, σαφείς και λιτές. Η σύγχρονη διαδραστική τεχνολογία προσφέρει θαυμάσια εργαλεία για την επίτευξη της άμεσης Δημοκρατίας. Κάθε ελεύθερη Δημοκρατική κοινωνία μέσα στα πλαίσια της αυτονομίας της και ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις περιστάσεις της, πρέπει να ανακαλύψει και να ορίσει με απόλυτη συναίνεση τις διαδικασίες που θα της εξασφαλίζουν την μέγιστη αποτελεσματικότητα.

Η σημαντικότερη όμως προϋπόθεση για την επίτευξη της αληθινής Δημοκρατίας είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που την αποτελούν. Η Δημοκρατία χρειάζεται ανθρώπους με ήθος, με υπευθυνότητα και με προθυμία, ώστε να εφαρμόζουν αυτά που αποφασίζουν. Την αληθινή Δημοκρατία μπορούν να την επιτύχουν μόνο νοήμονες άνθρωποι, με συνείδηση, με αυτογνωσία και με ανάλογη παιδεία, ώστε να είναι ικανοί να βαδίσουν στην οδό της Δημοκρατίας. Χρειάζεται εκπαίδευση, χρειάζεται εξάσκηση, χρειάζεται υπομονή, απ’ όλους στην εκμάθηση της τέχνης της Δημοκρατίας. Στην παρούσα φάση οι ανθρώπινες κοινωνίες βρίσκονται ακόμη σε προνηπιακό στάδιο ως αναφορά τα απαραίτητα προσόντα για την επίτευξη πραγματικής Δημοκρατίας. Μιλώντας μεταφορικά, μπορούμε να πούμε ότι οι κοινωνίες μπουσουλάνε, προσπαθώντας να ανακαλύψουν τον κοινωνικό εαυτό τους. Ίσως να απαιτηθεί αρκετός χρόνος και προσπάθεια μέχρι οι κοινωνίες να σταθούν στα πόδια τους και να μάθουν να πορεύονται αληθινά Δημοκρατικά. Τίποτε όμως δεν είναι ακατόρθωτο. Η οδός της Δημοκρατίας ξεκινάει από μέσα σου.