Ο Μοχάτμα Γκάντι ανέφερε τις 4 φάσεις μιας επανάστασης. "Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά νικάς…" Το πολιτικό (με όλη την σημασία της λέξης) κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ετοιμάζετε πλέον να εισέλθει στην Τρίτη φάση της επ-ανάστασης, δηλαδή στην φάση του πολέμου. Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αγνόησης και ύστερα από μια σύντομη περίοδο απαξίωσης και χλευασμού, η Τρίτη φάση της επανάστασης του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι πλέον προ των πυλών. Ο αντίπαλος, δηλαδή η μεταπολιτευτική πολιτικοοικονομική χούντα που λυμαίνεται επί δεκαετείς τα κοινωνικά αγαθά, ετοιμάζεται να εξαπολύσει την επίθεση της στο κίνημα, δηλαδή στον κάθε πολίτη που θα επιλέξει να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια του, το μέλλον των παιδιών του και της κοινωνίας στην οποία αυτά θα μεγαλώσουν. Όμως οι συνειδητοποιημένοι πολίτες ανέμεναν και είναι έτοιμοι γιαυτήν την αναπόφευκτη φάση. Ίσως αυτή η φάση να είναι και αναγκαία ώστε να ξεκαθαρίσει ο χώρος από τους απλά τζαμπατζήδες, γιατί αυτό το κίνημα δεν φτιάχτηκε από ανεύθυνους τζαμπατζήδες και τζάμπα μάγκες. Τα όπλα που θα χρησιμοποιήσει το κατεστημένο είναι και αυτά γνωστά και αναμενόμενα. Εκφοβισμός, ποινικοποίηση, καταστολή. Η απάντηση του κινήματος σε αυτές τις πρακτικές δεν μπορεί να είναι άλλη από το, Μολών λαβέ!!!
Σε αυτήν την αναπόφευκτη σύγκρουση που έπεται, πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι δεν είμαστε εμείς οι παράνομοι. Δεν είμαστε εμείς που καταλύουμε την νομιμότητα και το σύνταγμα. Δεν είμαστε εμείς που προκαλούμε την αναρχία, με την έννοια που προπαγανδίζει το κατεστημένο. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι εμείς, –καθένας από εμάς– είμαστε ο λαός. Ο νόμος είναι με το μέρος μας. Εμείς είμαστε αυτοί στους οποίους αναφέρετε το πρώτο άρθρο του Συντάγματος αυτής της χώρας: "Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το σύνταγμα."
Οτιδήποτε δεν πηγάζει από τον λαό και δεν υπάρχει υπέρ αυτού, ο λαός δικαιωματικά το ακυρώνει. Δεν είναι ο λαός, αυτός που καταλύει την δημοκρατία. Η κρατική εξουσία είναι που κατάλυσε την δημοκρατία. Καμία κυβέρνηση και κανένας νόμος δεν βρίσκετε υπεράνω του λαού. Ο λαός δεν χρειάζεται νομιμοποίηση από κανέναν. Ο λαός είναι αυτός που νομιμοποιεί. Ο λαός δεν χρειάζεται την εξουσιοδότηση κανενός. Ο λαός είναι αυτός που εξουσιοδοτεί. Όλοι εμείς ως κύτταρα του λαού και του κράτους είμαστε συγχρόνως φορείς εξουσίας. Η εξουσία και η υπόσταση του κράτους πηγάζει από εμάς. Εμείς είμαστε οι εξουσιοδότες του. Κανένας (εκτός από τις τράπεζες...) δεν δίνει κάτι που δεν έχει. Αναθέτοντας εμείς την εξουσία στην κάθε κυβέρνηση σημαίνει ότι εμείς κατ’ αρχήν είμαστε φορείς αυτής της εξουσίας. Κανένας εξουσιοδοτούμενος δεν έχει περισσότερη εξουσία από τον εξουσιοδότη. Καμία κυβέρνηση δεν έχει περισσότερη εξουσία από τον κάθε έναν από εμάς. Ο εξουσιοδότης είναι αυτός που αν θέλει ανακαλεί την εξουσία του εξουσιοδοτούμενου και όχι το αντίθετο. Αυτό είναι κάτι που έχει καταδείξει και η ιστορία. Πρόσφατο παράδειγμα ο Αιγυπτιακός λαός.
Η πατρίδα στην οποία αναφέρονται οι επαγγελματίες πατριδοκάπηλοι δεν είναι κάτι ασαφές και αόριστο, όπως θέλουν να μας πείσουν. Η πατρίδα στην οποία αναφέρονται δεν είναι η θάλασσα, τα βουνά και τα λαγκάδια. Η πατρίδα είναι οι άνθρωποι. Καμία πατρίδα δεν νοείται χωρίς τους ανθρώπους που την αποτελούν. Εμείς δίνουμε υπόσταση στην έννοια πατρίδα. Εμείς είμαστε αυτό στο οποίο αναφέρονται. Όλοι εμείς είμαστε η πατρίδα. Η έκφραση να "σωθεί η πατρίδα" σημαίνει να σωθούν οι ζωντανοί άνθρωποι που αποτελούν αυτήν την πατρίδα. Αυτοί που στέκονται απέναντι μας έτοιμοι για να μας πολεμήσουν, είναι αυτοί που υποδαυλίζουν επί της ουσίας το θεμέλιο της έννοιας πατρίδα, δηλαδή την κοινωνική αλληλεγγύη. Είναι αυτοί που έχουν μετατρέψει την Ελληνική κοινωνία σε ένα συνονθύλευμα από αγελαίες συντεχνίες με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και στρέφουν κατά το δοκούν την μια συντεχνία εναντίων της άλλης.
Όμως αυτοί που στέκονται απέναντι μας δεν είναι αφεντικά μας. Εμείς είμαστε τα αφεντικά τους. Αυτοί κλήθηκαν και ανέλαβαν αυτόβουλα να μας υπηρετούν. Αυτοί που στέκονται απέναντι μας είναι χρυσοπληρωμένα παράσιτα, που επιβιώνουν χάρη στην υπόσταση και την εργασία του απλού πολίτη αυτού του κράτους. Είναι αυτοί που όφειλαν να είναι διαυγείς και άσπιλοι, ως θεματοφύλακες της δικαιοσύνης και της νομιμότητας. Είναι αυτοί που επί ολόκληρες γενεές καταχράστηκαν την εξουσία που τους αναθέσαμε. Είναι αυτοί που νομιμοποίησαν την ανομία και έθεσαν εκτός νόμου την δικαιοσύνη. Είναι αυτοί που μετέτρεψαν το νόμιμο σε ηθικό και όχι το ηθικό σε νόμιμο. Είναι αυτοί που ξεπούλησαν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Είναι αυτοί που μας εξαπάτησαν κατ’ εξακολούθηση θεωρώντας μας ηλίθιους υπανθρώπους. Αυτοί που στέκονται απέναντι μας είναι αυτοί που κυβερνούν με παράνομο τρόπο. Είναι αυτοί που παραβιάζουν την εντολή που έλαβαν από τον Ελληνικό λαό και εφαρμόζουν παράτυπα τα εκ’ διαμέτρου αντίθετα. Είναι αυτοί που θέλουν να προσφέρουν εμάς και τα παιδιά μας, ως ένα κομμάτι κρέας στην κρεατομηχανή του καπιταλισμού και των διεθνών τοκογλύφων.
Η κρατική εξουσία έχοντας πλέον μεταλλαχτεί σε παράσιτο, είναι αυτή που εκτρέφει το έγκλημα, την ανομία και την σαπίλα, γιατί ως παρασιτικός οργανισμός που είναι, τρέφεται και αντλεί δύναμη από την ανομία και την σαπίλα. Οι νόμοι τους είναι παράνομοι άρα και άκυροι από την στιγμή της γέννησης τους, καθώς καταστρατηγούν τα συνταγματικά πλαίσια όπως και κάθε έννοια δικαιοσύνης. Καταστρατηγούν κάθε έννοια ελευθερίας, σεβασμού και προστασίας της αξίας της ζωής του ανθρώπου, καθώς και κάθε έννοια ισότητας των ανθρώπων, που είναι οι βασικοί κατευθυντήριοι γνώμονες του Ελληνικού συντάγματος αλλά και κάθε ανθρωποκεντρικού Συντάγματος στον κόσμο.
Το άρθρο 4 του Συντάγματος σε αρμονία με όλες τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνει: "Οι Έλληνες είναι ίσοι ενοποιών του νόμου. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις." Αλλά τελικά τι είδους ισότητα μπορεί να είναι αυτή; Πως μπορεί να είναι οι Έλληνες ίσοι ενώπιων του νόμου, όταν ο νόμος δεν είναι ίσος ενώπιων των Ελλήνων; Με βάση ποια λογική απαιτεί η κρατική εξουσία ίσες υποχρεώσεις από τους πολίτες, όταν δεν τους αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα και δεν τους δίνει ίσα εφόδια; Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να πιστεύει και να αποδείξει ότι μπορεί να επιτευχθεί η νομική ισότητα, χωρίς την οικονομική ισότητα των ανθρώπων;
Το Σύνταγμα της Ελλάδας δηλώνει με σαφήνεια στα άρθρα 5, 21, & 106: "Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στην Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σε αυτήν. Τέτοιου είδους περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας. Το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας, και για την περίθαλψη των απόρων. Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας." Άρα λοιπόν ποιαν νομότυπη βάση έχουν οι κατασταλτικοί νόμοι αυτής της χούντας, που περιορίζουν την ελεύθερη διακίνηση και την ελεύθερη χρήση της δημόσιας περιουσίας από τους πολίτες, όπως για παράδειγμα την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών σε δημόσιους δρόμους και την ελεύθερη πρόσβαση τους σε δημόσια νοσοκομεία;
Αυτό που βιώνουμε σήμερα ως κυρίαρχος Ελληνικός λαός είναι η στυγνή δικτατορία μια διεθνούς συμμορίας τοκογλύφων, της οποίας τις προσταγές υπηρετεί δουλικά ένα ολόκληρο πολιτικό κατεστημένο, χωρίς να έχει την εξουσιοδότηση μας γιαυτό. Όμως το Ελληνικό Σύνταγμα, ακόμη και η Οικουμενική Διακήρυξη του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα Του Ανθρώπου, αναγνωρίζουν το δικαίωμα μας ως κυρίαρχο λαό, να ορίσουμε την μοίρα μας και να αντισταθούμε στον τρόμο, στην αθλιότητα, στην τυραννία και στην καταπίεση. "Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία." (Άρθρο 120) Και επειδή δεν είμαι πατριδοκάπηλος λέω ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στην συνείδηση μας, που μας καθιστά ανθρώπους.
Όπως συμβαίνει με τα φυσικά σώματα που φτάνουν σε ένα ανώτατο σημείο αντοχής πέρα απ’ το οποίο επέρχεται η θραύση, έτσι συμβαίνει και με το σώμα μιας κοινωνίας. Νομίζω ότι πλέον είμαστε μια ανάσα από το σημείο της κοινωνικής θραύσης. Τα περιθώρια είναι πλέον ελάχιστα. Αν έχουν απομείνει έστω και κάποια ψήγματα σωφροσύνης στους ανθρώπους που καταλαμβάνουν τις θέσεις της κρατικής εξουσίας, ας τα χρησιμοποιήσουν πριν να είναι πολύ αργά. Ας επιδείξουν έστω και την τελευταία στιγμή λίγη σεμνότητα. Ας αφήσουν κατά μέρος την αλαζονεία και την αδιαλλαξία. Ας συνδιαλλαγούν με τον λαό με σύνεση και προτού το σημείο κοινωνικής θραύσης, μετά το οποίο δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο για συνδιαλλαγές. Όταν η ελευθερία καθίσταται παράνομη, η παρανομία είναι επιβεβλημένη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου